Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Μέσα σε αυτό το κουβάρι των ανταγωνισμών που ξεδιπλώνονται στα Βαλκάνια, ιδιαίτερη σημασία έχει και μια ματιά στις θέσεις που κατέχει ή που προωθεί στην περιοχή το «σιδερένιο χέρι» των ευρωατλαντικών μονοπωλίων, το ΝΑΤΟ. Ιδιαίτερα, μάλιστα, στο φως των αποφάσεων της τελευταίας Συνόδου του ΝΑΤΟ που ακριβώς περιγράφει το σχέδιο της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας για τη στρατιωτική περικύκλωση της Ρωσίας, στον ανταγωνισμό βέβαια για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών και διαύλων, δρόμων μεταφοράς Ενέργειας και δικτύων διαμετακόμισης.
Κατ' αρχάς, βασικό προπύργιο του ΝΑΤΟ στην περιοχή ήταν και είναι η Ελλάδα, με όλες τις κυβερνήσεις, φυσικά και την τωρινή, σταθερά ενταγμένες στους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς, με σημαντικές βάσεις και υποδομές, όπως η Σούδα, το Ακτιο, το ΝΑΤΟικό στρατηγείο στη Θεσσαλονίκη κ.ά.
Στο προτεκτοράτο του Κοσσόβου, με τον πόλεμο του ΝΑΤΟ εναντίον της Γιουγκοσλαβίας και τον παραπέρα διαμελισμό της, το ΝΑΤΟ εδραίωσε την παρουσία του μέσω της ΝΑΤΟικής στρατιωτικής δύναμης KFOR.
Στη Βοσνία - Ερζεγοβίνη, η παρουσία ΝΑΤΟικών δυνάμεων έρχεται μέσα από την ανάπτυξη εκεί της στρατιωτικής επιχείρησης «ασφαλείας» της ΕΕ, ALTHEA.
Στη Σερβία, και καθώς η σερβική αστική τάξη έχει βάλει πλώρη, σε πρώτη φάση, για πλήρη εναρμόνισή της με τα ευρωατλαντικά πρότυπα, όλο και πιο συχνά τελευταία αντιπροσωπείες ανώτερων ΝΑΤΟικών αξιωματούχων μεταβαίνουν στο Βελιγράδι, για συζητήσεις με Σέρβους ανώτατους στρατιωτικούς πάνω στην παραπέρα προώθηση της μεταξύ τους «συνεργασίας» τα επόμενα χρόνια.
Στην Αλβανία, αντίστοιχα, η εκεί αλβανική τάξη πέρα από την προθυμία της να φιλοξενήσει ΝΑΤΟικές αντιπροσωπείες, φρουρές και ασκήσεις, φροντίζει να μετάσχει σε ΝΑΤΟικές επιχειρήσεις και αποστολές. Τελευταίο τέτοιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, η ένταξη του αλβανικού σκάφους «ORINOΚU» στη ΝΑΤΟική αρμάδα SNMG2, η οποία περιπολεί στο Αιγαίο με πρόσχημα το Προσφυγικό, στην πράξη ελέγχοντας τον πλου ρωσικών πολεμικών πλοίων προς τη Συρία.
Το Μαυροβούνιο προαλείφεται για να γίνει το 29ο κράτος - μέλος της λυκοσυμμαχίας, με την ένταξή του στους κόλπους της να σηματοδοτεί το παραπέρα σφίξιμο της ΝΑΤΟικής τανάλιας στην Αδριατική και την Κεντρική Μεσόγειο.
Ιδιαίτερη περίπτωση αποτελεί, στο πλαίσιο των ΝΑΤΟικών σχεδιασμών, η Βουλγαρία, όπως και η αποστολή της Αθήνας στον τέτοιο καταμερισμό εντός της λυκοσυμμαχίας, να συνδράμει στρατιωτικά τη Σόφια, που υπολείπεται ακόμα σύγχρονων αεροσκαφών, τουλάχιστον τέτοιων που να ανταποκρίνονται στα πρότυπα και τις ανάγκες του ΝΑΤΟ. Τι σημαίνει στην πράξη; Στο πλαίσιο της Τεχνικής Συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας για διασυνοριακές επιχειρήσεις εναέριας επιτήρησης, η οποία υπογράφτηκε το Μάρτη του 2014, λέγεται ότι τουλάχιστον μία φορά ελληνικά μαχητικά απογειώθηκαν από εδώ για να αναχαιτίσουν αεροσκάφη «αγνώστων ιχνών» (σ.σ. «φωτογραφίζεται» η Ρωσία) που εισήλθαν στο βουλγαρικό FIR χωρίς να καταθέσουν σχέδια πτήσης. Οπως έλεγαν, άλλωστε, αρμόδιοι παράγοντες κατά την υπογραφή της συμφωνίας, επρόκειτο για «ενοποίηση των διασυνοριακών επιχειρήσεων». Αναλυτές εξηγούσαν από τότε ότι ελληνικά μαχητικά θα αναλαμβάνουν αποστολές αναγνώρισης και αναχαίτισης αεροσκαφών «αγνώστων ιχνών» τα οποία εισέρχονται στο βουλγαρικό FIR.

Αντίστοιχα, στη Ρουμανία, όπως αποφασίστηκε και στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ τον Ιούλη στη Βαρσοβία, συγκροτείται πολυεθνική ταξιαρχία, με άμεση υποστήριξη από Βουλγαρία, για τον έλεγχο στη Μαύρη Θάλασσα. Η ίδια Σύνοδος αποφάσισε, εξάλλου, την ολοκλήρωση της εγκατάστασης και τη λειτουργία της λεγόμενης «Πυραυλικής Ασπίδας» με βάσεις στη Ρουμανία, στην Πολωνία, με τη ναυτική στήριξη και γενικότερες υποδομές που συνδέονται με τη χρήση πυρηνικών όπλων στην προοπτική μιας καταστροφικής για τους λαούς αναμέτρησης με τη Ρωσία.