Πρώτα σε αγνοούν...
Το τροπάριο είναι πάντα ίδιο. Μια χούφτα «αναρχικοί, μπαχαλάκηδες, βολεμένοι τεμπελχανάδες», μια «φασιστική μειοψηφία» που αποφασίζει «με το έτσι θέλω»
να κλείνει σχολές και τάξεις. Αποφασίζει σε γενικές συνελεύσεις βέβαια,
αλλά ποιος νοιάζεται για τέτοιες λεπτομέρειες. Αυτό ήταν το πόρισμα
στην αρχή από κυβερνώντες και ΜΜΕ, γιατί μην ξεχνάμε ότι αν κάτι δεν
ειπωθεί στην τηλεόραση δεν είναι αλήθεια.
Αυτοί
λοιπόν, οι περιθωριακοί, ξεκινούν καταλήψεις, κινητοποιήσεις,
διαδηλώσεις. Παρασέρνουν και μικρά παιδιά, που ξεχύνονται κι αυτά στους
δρόμους. Τι εννοείς ότι τα 15χρονα δεν κάνουν μόνο τσιτάτα ποστάκια στο
Facebook; Και αν αρχίσουν να έχουν τέτοιες κακές συνήθειες, να ζητούν
κάτι παραπάνω για το μέλλον τους, μια καλύτερη εκπαίδευση, μια καλύτερη
ζωή, πώς θα παραμείνουν στη σειρά, πειθήνια πιόνια ενός καρκινογόνου
συστήματος;
Η
παιδεία άλλωστε δεν έχει προβλήματα. Έχει σύγχρονες υποδομές. Πατάσσει
καθημερινά την παραπαιδεία. Βοηθάει τα παιδιά να αναπτύξουν κριτική
σκέψη, απορρίπτοντας οποιαδήποτε έννοια πλύσης εγκεφάλου και
προσηλυτισμού. Υπάρχει μια κάποια έλλειψη σε εκπαιδευτικούς βέβαια, αλλά
δεν βαριέσαι, υπάρχει και ο εθελοντισμός. Μόνη παραφωνία η απουσία του
υπουργού από τη δοξολογία της 28ης Οκτωβρίου. Μείζον ζήτημα, για το
οποίο ο Ανδρέας Λοβέρδος διατάσσει επειγόντως Ένορκη Διοικητική Εξέταση,
η οποία δείχνει...τον ίδιο.
...μετά σε κοροϊδεύουν...
Ο Αντώνης Σαμαράς, κάποτε εξέχον μέλος των ταγμάτων εφόδου της ΟΝΝΕΔ, μιλάει δημοσίως για «θρασύμια».
Η φωνή του διεφθαρμένου συστήματος δεν διστάζει να χλευάσει 17χρονα και
14παιδιά (η ίδια φωνή, ανήμερα του Πολυτεχνείου, έκανε εκπομπή για την
Αμφίπολη). Μια δεύτερη δόση ειρωνείας έρχεται, όταν η μαθητρια που έχει
απέναντι του στηρίζει τους καθηγητές της. Αλληλεγγύη; Πού ακούστηκε; Δεν
διανοείται να υπάρξει η ανιδιοτέλεια σε μια νεοφιλελεύθερη ζούγκλα,
όπου ο καθένας κοιτάει την πάρτη του.
Δυο
βήματα πιο πέρα, ο πολυτάλαντος πρύτανης του ΕΚΠΑ, που από μέλος της
επιτροπής για τη ΝΕΡΙΤ βρέθηκε με μαγικό τρόπο επικεφαλής ενός από τα
σημαντικότερα πανεπιστήμια της χώρας, υβρίζει και εκδιώχνει τους
φοιτητές από τους χώρους του πανεπιστημίου. Έχει και αυτό το «σκούξιμο» στη φωνή του, που σου φαίνεται γνώριμο, βγαλμένο από τα ντοκουμέντα της επάρατης επταετίας.
...μετά σε πολεμούν...
Η
ιστορία επαναλαμβάνεται σαν ακροδεξιά φάρσα. Η αστυνομία
καταλαμβάνει πανεπιστήμια, ξυλοκοπά φοιτητές, παρενοχλεί και τρομοκρατεί
περαστικούς, συλλαμβάνει μαθητές. Οι δυνάμεις της αποτελούν πλέον
κράτος εν κράτει, σύμφωνα με διεθνείς μελέτες.
Κάτι που επιβεβαιώθηκε για πολλοστή φορά στις εκδηλώσεις της 17ης
Νοέμβρη. Ουδεμία εντύπωση. Η χρήση βίας χαρακτηρίζει τα καθεστώτα που
καταρρέουν, καθώς τρεκλίζοντας προσφεύγουν στη λύση που ξέρουν καλύτερα,
προσπαθώντας να καθυστερήσουν τη διαφαινόμενη ήττα. Είναι το τελευταίο
εμπόδιο. Κάτι παρόμοιο συνέβη και 8 ημέρες μετά το Πολυτεχνείο, όταν ο
Ιωαννίδης ανέτρεψε τον Παπαδόπουλο κάνοντας τη χούντα πιο σκληρή κι
αιμοσταγή.
Αυτό
που απομένει να αποσαφηνιστεί είναι, θα υπάρξει συνέχεια; Καθώς οι
αναρτήσεις στα social media παλιώνουν, τα τραγούδια της εποχής
θεωρούνται ξανά ξεπερασμένα και οι μνήμες ξεθωριάζουν, ίσως η πεποίθηση
ότι κάτι μπορεί να αλλάξει θεωρηθεί ντεμοντέ. Όμως μόνο έτσι θα μάθουμε
αν θα βρει εφαρμογή το τελευταίο σκέλος της φράσης του Μαχάτμα Γκάντι...
...μετά τους νικάς
