Γιατί μας κύκλωσε η ασχήμια;

Διαβάζω κάποιο ξένο άρθρο, κοιτάζω τις δύο αυτές παλιότερες φωτογραφίες και σκέφτομαι με κάποια θλίψη όλα τα "Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;" που ακούστηκαν από τενεκέδες ξεγάνωτους σ' αυτή τη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες.


Κοιτώ αυτόν τον υπέργηρο έφηβο και αναρωτιέμαι πως γίνεται να παραμένει κανείς συνεπής για τόσο πολύ καιρό.

Κοιτώ και ξανακοιτώ αυτές τις δύο φωτογραφίες που απαντούν μεταξύ άλλων και στο ερώτημα "γιατί μας κύκλωσε η ασχήμια;" και προβληματίζομαι για τη τσιγκουνιά με την οποία τόσοι και τόσοι υποδέχθηκαν τη διαφαινόμενη πρωτιά του στις πρόσφατες ευρωεκλογές.

Στέκομαι μπροστά σ' αυτό το ακράδαντο τεκμήριο ισόβιας Ανησυχίας, προσπαθώντας να βρω μια άκρη για το τι διάολο συμβαίνει στα κεφάλια τόσων ανθρώπων και εμποδίζονται να αισθανθούν έστω και λίγη περηφάνια για τούτον τον σύγχρονο τους.

Κοιτώ αυτόν τον νευρώδη "παππού" που στην ακμή του θα μας έβαζε κάτω με το ένα χέρι και σπάω το κεφάλι μου πως γίνεται σε μια κοινωνία όπως η δική μας, που η αντρική ρώμη θεωρείται (σε σημείο νεύρωσης) μέγιστο προτέρημα, να μην του αναγνωρίζεται έστω, η παλικαριά που απαιτείται για να τα βάζει ένας ενενηντάχρονος με ψωμωμένους και ένοπλους "εγγονούς" του.

Κοιτώ με τι ορμή υπερασπίζεται το δίκιο του και σκέφτομαι το περίσσευμα γενναιοδωρίας με τα οποία γράφτηκε η "Εθνική Αντίσταση" του, που ελπίζω να διδάξει τις επόμενες γενιές.

Παρατηρώ τα χέρια με τα οποία προσπαθεί να προστατευτεί απ' το δηλητήριο και ανακαλώ τις πέτρες που θα κουβάλησαν για να φτιαχτούν οι αντιπλημμυρικές στέρνες και τόσα άλλα κοινωφελή έργα στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Απείρανθο Νάξου, πριν κάμποσα χρόνια.

Τον κοιτάζω ξανά και καταλήγω πως δεν πρόκειται απλά για μια ακόμη εξέχουσα μορφή της Αριστεράς, ούτε καν για μια σημαντική προσωπικότητα της σύγχρονης Ελλάδας.

Ο Γλέζος είτε μας αρέσει είτε όχι, όσο και να το σκαλίζουμε ελπίζοντας να βρούμε στον μακρύ βίο του δυσάρεστες οσμές, είναι ο απόλυτος Ευρωπαίος, κουβαλά με τον πιο εμφατικό τρόπο όλα όσα έκαναν κάποτε την Ευρώπη τόπο ζηλευτό.

Κωνσταντίνος Δ. Τζαμιώτης γεννήθηκε στη Λάρισα  το 1970 και σήμερα ζει στην Αθήνα.  Σπούδασε κινηματογράφο.  Εργάστηκε στην τηλεόραση,  στη διαφήμιση και στον κινηματογράφο.  Τα τελευταία χρόνια διευθύνει την πολιτιστική  έκδοση "Highlights".  Έχει γράψει τα βιβλία: "Η συνάντηση" (Ίνδικτος, 2002),  "Βαθύ πηγάδι" (Ίνδικτος, 2003),  "O βαθμός δυσκολίας" (Ίνδικτος, 2004),  "Παραβολή" (Καστανιώτης, 2006),  "Η εφεύρεση της σκιάς" (Καστανιώτης, 2008),  και έχει λάβει μέρος σε συλλογικά,  θεματικά λογοτεχνικά εγχειρήματα.

Του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη*  (από το  enallaktikos Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ (2015) Τερματικός σταθμός, Εξάρχεια (2013) Η πόλη και η σιωπή, Εκδόσεις Καστανιώτη (2013) Η πόλη και η σιωπή, Εκδόσεις Καστανιώτη (2008) Η εφεύρεση της σκιάς, Εκδόσεις Καστανιώτη (2006) Παραβολή, Εκδόσεις Καστανιώτη (2004) Ο βαθμός δυσκολίας, Ίνδικτος (2003) Βαθύ πηγάδι, Ίνδικτος (2001) Η συνάντηση, Ίνδικτος Συμμετοχή σε συλλογικά έργα (2014) 15 βγαίνουν με κόκκινο, Τόπος (2012) Έρως 13, Ψυχογιός (2011) Έρως 13, Ψυχογιός (2011) Περί τυφλότητας και άλλων δεινών, Εκδόσεις Πατάκη (2010) Ελληνικά ονόματα, Κέδρος (2009) Περί φιλανθρωπίας, Art-emis (2009) Τη νύχτα αυτή τη λέμε εμείς φωτιά, Athens Voice (2009) Το βιβλίο του κακού, Μαγικό Κουτί & Fata Morgana (2008) Υπόγειες ιστορίες, Athens Voice (2007) Θεατρικό αναλόγιο 2007, Αιγόκερως (2006) Ευριπίδη Ικέτιδες: Μια μουσική παράσταση: Οι συνεντεύξεις, Κοάν (2005) Νάνι, τ' άνθι των ανθώ, Ίνδικτος