Παρέμβαση Μαρουάν Μπαργούτι: “Η ισραηλινή κατοχή αιτία της βίας”

Παρέμβαση με μεγάλη πολιτική σημασία, πραγματοποίησε το φυλακισμένο εδώ και 13 χρόνια ηγετικό στέλεχος της Φατάχ και με με μεγάλη επιρροή στον Παλαιστινιακό λαό, Μαρουάν Μπαργούτι. Από τις ισραηλινές φυλακές στις οποίες κρατείται από το 2002, ο Μπαργούτι, έστειλε επιστολή στη βρετανική εφημερίδα Γκάρντιαν, στην οποία αφού επαναλαμβάνει ότι η βασική βαθιά αιτία της παλαιστινιακής σύγκρουσης που κλιμακώνεται αυτές τις μέρες ξανά, είναι η ισραηλινή κατοχή, καλεί όσους από την διεθνή κοινότητα επιθυμούν ακόμη την ειρήνη να δράσουν τώρα.

“Δεν μπορούμε να συνυπάρξουμε με την κατοχή, δεν θα παραδοθούμε ποτέ σ΄αυτήν”, τονίζει και εγκαλεί το Ισραήλ για ενέργειες και εγκλήματα που υπονομεύουν κάθε προσπάθεια ειρηνικής επίλυσης του προβλήματος.
Θέτοντας μάλιστα τους όρους για μια διαρκή ειρήνη τονίζει: “Δεν μπορεί να γίνουν διαπραγματεύσεις χωρίς μια καθαρή δέσμευση του Ισραήλ για πλήρη αποχώρηση από τα Παλαιστινιακά εδάφη που κατέλαβε το 1967 και την Ανατολική Ιερουσαλήμ.  Εναν πλήρη τερματισμό σε όλες τις αποικιοκρατικές-εποικιστικές πολιτικές. Tην αναγνώριση των αναφαίρετων, αναπαλλοτρίωτων  δικαιωμάτων του Παλαιστινιακού λαού, συμπεριλαμβανομένων αυτών της αυτοδιάθεσης και της επιστροφής. Και της απελευθέρωσης όλων των Παλαιστινίων κρατουμένων”.
Ο Μπαργούτι, από τους πρωταγωνιστές της πρώτης αλλά και της δεύτερης παλαιστινιακής εξέγερσης, καταδικάστηκε πεντάκις ισόβια από την ισραηλινή δικαιοσύνη, η οποίο τον κατηγορεί  για εμπλοκή σε αιματηρές επιθέσεις. Ιδιαίτερα δημοφιλής στους Παλαιστίνιους ο Μπαργούτι, ήταν γενικός γραμματέας της Φάταχ στη Δυτική Όχθη και θεωρείται πιθανός διάδοχος του προέδρου Μαχμούντ Αμπάς.
“Κανείς άνθρωπος στο πλανήτη δεν θα αποδεχόταν να συνυπάρξει με την καταπίεση. Εκ φύσεως, οι άνθρωποι ποθούν την ελευθερία, μάχονται για την ελευθερία, θυσιάζονται για την ελευθερία και η ελευθερία για τον Παλαιστινιακό λαό είναι ήδη προ πολλού εκπρόθεσμη¨, αναφέρει στο άρθρο του, ο άνθρωπος που πολλοί εκτιμούν θα παίξει σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις, καθώς απολαμβάνει σεβασμού και αναγνώρισης από το σύνολο του παλαιστινιακού λαού.
Το  άρθρο του Μπαργούτι στον Γκάρντιαν
Η τελευταία κλιμάκωση της βίας δεν άρχισε με την δολοφονία των δύο Ισραηλινών εποίκων. Ξεκίνησε εδώ και πολλά χρόνια. Κάθε μέρα οι Παλαιστίνιοι σκοτώνονται, τραυματίζονται συλλαμβάνονται. Κάθε μέρα η αποικιοκρατία κερδίζει έδαφος, η πολιορκία του λαού μας στη Γάζα συνεχίζεται, η καταπίεση επιμένει.Για αυτό κάνω έκκληση να αντιμετωπίσουμε τις βαθιές αιτίες της σύγκρουσης αυτής, δηλαδή την άρνηση της Παλαιστινιακής ελευθερίας.
Κάποιοι θεωρούν ότι δεν επιτεύχθηκε ειρήνη λόγω της ανετοιμότητας του Γιασέρ Αραφάτ ή της αδυναμίας του Προέδρου Μαχμούντ Αμπάς. Ωστόσο και οι δύο ήταν έτοιμοι και ικανοί να υπογράψουν συμφωνία ειρήνης, Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι ο Ισραήλ διάλεξε την κατοχή αντί της ειρήνης και χρησιμοποίησε τις διαπραγματεύσεις σαν προπέτασμα καπνού για να προχωρήσει το αποικιοκρατικό του σχέδιο. Κάθε κυβέρνηση στο κόσμο γνωρίζει αυτό το απλό γεγονός αλλά παρόλα αυτά αρκετές υποκρίνονται ότι η επιστροφή στις αποτυχημένες συνταγές του παρελθόντος θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ελευθερία και ειρήνη, Είναι παράνοια να κάνεις διαρκώς το ίδιο πράγμα και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα.

Δεν μπορεί να γίνουν διαπραγματεύσεις χωρίς μια καθαρή δέσμευση του Ισραήλ για πλήρη αποχώρηση από τα Παλαιστινιακά εδάφη που κατέλαβε το 1967 και την Ανατολική Ιερουσαλήμ.  Εναν πλήρη τερματισμό σε όλες τις αποικιοκρατικές-εποικιστικές πολιτικές. Tην αναγνώριση των αναφαίρετων, αναπαλλοτρίωτων  δικαιωμάτων του Παλαιστινιακού λαού, συμπεριλαμβανομένων αυτών της αυτοδιάθεσης και της επιστροφής. Και της απελευθέρωσης όλων των Παλαιστινίων κρατουμένων. Δεν μπορούμε να συνυπάρξουμε με την κατοχή και δεν θα παραδοθούμε ποτέ σε αυτήν.

Κληθήκαμε να δείξουμε υπομονή και υπήρξαν ευκαιρίες για ειρηνική διευθέτηση. Ισως είναι χρήσιμο να υπενθυμίσω στο κόσμο ότι ο εκπατρισμός μας, η αναγκαστική εξορία μας και η καταπίεση διαρκεί ήδη 70 χρόνια. Είμαστε το μόνο θέμα στην ατζέντα του ΟΗΕ από την δημιουργία του. μας είπαν ότι εάν καταφύγουμε μόνο σε ειρηνικά και διπλωματικά μέσα θα συγκεντρώναμε την υποστήριξη της διεθνούς κοινότητας για τερματισμό της κατοχής. Αλλά η κοινότητα απέτυχε να λάβει κάποιο σοβαρό βήμα ή να δημιουργήσει κάποιο διεθνές πλαίσιο εφαρμογής του διεθνoύς δικαίου και των αποφάσεων του ΟΗΕ. Ούτε φυσικά κατάφερε να θεσπίσει μέτρα που θα διασφάλιζαν τη λογοδοσία, με μποικοτάζ  ή κυρώσεις, οι οποίες έπαιξαν  κρίσιμο ρόλο στο να ελευθερώσει  τον κόσμο από το καθεστώς του απαρτχάιντ.

Ετσι,  απούσης  κάποιας διεθνούς δράσης για τερματισμό της ισραηλινής κατοχής και ασυλίας, ή έστω παροχής προστασίας, τι μας ζητάτε να κάνουμε; Να καθήσουμε στην άκρη και να περιμένουμε πότε θα καεί ζωντανή κάποια άλλη παλαιστινιακή οικογένεια, πότε θα σκοτωθεί ή θ συλληφθεί ένα παιδί, πότε θα κτισθεί ο επόμενος οικισμός;

Ολος ο κόσμος ξέρει ότι η Ιερουσαλήμ είναι η φλόγα που μπορεί να εμπνεύσει για ειρήνη ή να ανάψει τη φωτιά του πολέμου. Γιατί ο κόσμος παραμένει ακίνητος όταν οι ισραηλινές επιθέσεις κατά του παλαιστινιακού λαού στη πόλη και σε ιερά Μουσουλμανικά ή Χριστιανικά μέρη, όπως στο Αλ-Χαράμ-αλ-Σαρίφ, συνεχίζονται αμείωτες; Οι ενέργειες και τα εγκλήματα του Ισραήλ, όχι μόνο καταστρέφουν τη λύση των δύο κρατών με τα σύνορα του 1967 και παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο, αλλά απειλούν να μεταμορφώσουν μια επιλύσιμη πολιτικά σύγκρουση σ΄έναν ατελείωτο θρησκευτικό πόλεμο ο οποίος θα υπονομεύσει την σταθερότητα σε μια περιοχή που βιώνει ήδη πρωτοφανή ταραχή.

Κανείς άνθρωπος στο πλανήτη δεν θα αποδεχόταν να συνυπάρξει με την καταπίεση. Εκ φύσεως, οι άνθρωποι ποθούν την ελευθερία, μάχονται για την ελευθερία, θυσιάζονται για την ελευθερία και η ελευθερία για τον Παλαιστινιακό λαό είναι ήδη προ πολλού εκπρόθεσμη. Κατά τη διάρκεια της πρώτη Ιντιφάντα, η ισραηλινή κυβέρνηση εισήγαγε τη πολιτική: “σπάστε τα κόκκαλά τους για να σπάσετε την θέλησή τους”. Αλλά γενιές τώρα ο Παλαιστινιακός λαός έχει αποδείξει ότι η θέλησή του είναι άθραυστη και δεν χρειάζεται να δοκιμάζεται.

Η νέα γενιά των Παλαιστινίων δεν περίμενε τις συνομιλίες συμφιλίωσης για να ενσαρκώσει την εθνική ενότητα την οποία απέτυχαν να πετύχουν τα πολιτικά κόμματα. Εχει αρθεί πάνω από πολιτικές διαφορές και γεωγραφικές διαιρέσεις. Δεν περιμένει οδηγίες για να στηρίξει τα δικαιώματά της και το καθήκον της να αντισταθεί στην κατοχή. Και το κάνει άοπλη τη στιγμή που αντιμετωπίζει μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις του κόσμου. Γιατί παραμένουμε πεισμένοι πως η ελευθερία και η αξιοπρέπεια θα θριαμβεύσουν  και ότι θα υπερισχύσουμε. Η σημαία πούμε σηκώσαμε με περηφάνια στον ΟΗΕ θα ανεμίζει κάποια μέρα στα τείχη της παλαιάς πόλης της Ιερουσαλήμ για να σηματοδοτεί την ανεξαρτησία μας.

Προσχώρησε στη μάχη της Παλαιστινιακής ανεξαρτησίας εδώ και 40 χρόνια και φυλακίστηκα πρώτη φορά σε ηλικία 15 ετών. Αυτό δεν με εμπόδισε από το να απευθύνω έκκληση για ειρήνη σε συμφωνία με το διεθνές δίκαιο και τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Αλλά το Ισραήλ, η δύναμη κατοχής, έχει καταστρέψει μεθοδικά αυτή την εκδοχή, χρόνο με το χρόνο. Εχω περάσει 20 χρόνια της ζωής μου σε ισραηλινές φυλακές, συμπεριλαμβανομένων των τελευταίων 13 ετών. Και αυτά τα χρόνια με έπεισαν ακόμη περισσότερο γι αυτή την αναλλοίωτη αλήθεια: Η τελευταία ημέρα της κατοχής θα είναι η πρώτη μέρα ημέρα της ειρήνης. Οσοι επιθυμούν την επόμενη(ειρήνη) οφείλουν να δράσουν και να το κάνουν τώρα για να γκρεμίσουν την προηγούμενη(κατοχή).”
Ποιός είναι ο Μαρουάν Μπαργούτι

Γόνος μιας από τις μεγαλύτερες και αρχαιότερες οικογένειες της Ραμάλα, ο Μπαργούτι συμμετείχε στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα μέσα από τις γραμμές της Φατάχ από τα μαθητικά του χρόνια. Το 1976, σε ηλικία 18 ετών, κλείστηκε για πρώτη φορά στις ισραηλινές φυλακές, όπου έμαθε εβραϊκά. Εκ των ηγετών της πρώτης, ειρηνικής εξέγερσης (ιντιφάντα), το 1987, συνελήφθη και εξορίστηκε στην Ιορδανία, για να επιστρέψει στη Ραμάλα το 1994, μετά τις ειρηνευτικές συνθήκες του Οσλο.

Αν και εξελέγη βουλευτής, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Φατάχ και γραμματέας της στη Δυτική Οχθη, για μεγάλο διάστημα βρισκόταν στα μαχαίρια με τον Αραφάτ. Εκπρόσωπος της «νέας γενιάς της Φατάχ», που ανδρώθηκε στα παλαιστινιακά εδάφη, μαχόταν για τον εκδημοκρατισμό της οργάνωσης και τη χειραφέτησή της από την ιστορική ηγεσία των «εξορίστων της Τυνησίας». Ηταν από τους πρώτους που κατήγγειλαν τα φαινόμενα διαφθοράς και οικογενειοκρατίας στην Παλαιστινιακή Αρχή.

Η έκρηξη της δεύτερης ιντιφάντα, τον Σεπτέμβριο του 2000, έφερε πιο κοντά τον ιδρυτή και το νέο αστέρι της Φατάχ. Ο Μπαργούτι διακρίθηκε στο αντάρτικο, οργανώνοντας τους «Τανζίμ», ένοπλο τμήμα της Φατάχ με αποστολή την αυτοάμυνα στα παλαιστινιακά εδάφη. Οι Ισραηλινοί τον κατηγόρησαν επίσης ότι ήταν οργανωτής των «Ταξιαρχιών Αλ Ακσα», που ευθυνόταν για επιθέσεις αυτοκτονίας στα παλαιστινιακά εδάφη, γεγονός που ο ίδιος απέρριψε. Σε κάθε περίπτωση, οικοδόμησε σχέσεις εμπιστοσύνης με τις εκτός PLO ισλαμικές οργανώσεις (Χαμάς, Τζιχάντ), όπως και με τη μαρξιστική Αριστερά (Δημοκρατικό Μέτωπο, Λαϊκό Μέτωπο), για να εξελιχθεί στον μόνο μάχιμο πολιτικό ευρύτατης αποδοχής.
Οι Ισραηλινοί κατάφεραν να τον συλλάβουν τον Απρίλιο του 2002 και τον καταδίκασαν σε ισόβια. Μετά τον θάνατο του Γιασέρ Αραφάτ ίδρυσε από τη φυλακή πολιτική κίνηση και φλέρταρε με την ιδέα να κατέβει στις εκλογές ως ανεξάρτητος, αντίπαλος του Αμπάς, αν και υποχώρησε, στο όνομα της ενότητας. Πραγματιστές Ισραηλινοί πολιτικοί θεωρούν ότι είναι ο μόνος ηγέτης ο οποίος, χάρη στη φήμη του ως αδιάφθορου, τη θητεία του στον ένοπλο αγώνα και το προφίλ του «Παλαιστίνιου Νέλσον Μαντέλα», θα μπορούσε να «περάσει» στους Παλαιστίνιους μια ειρηνευτική συμφωνία. Ο ίδιος ο πρόεδρος του Ισραήλ, Σιμόν Πέρες, έχει δηλώσει ότι ενδέχεται να του απονείμει χάρη, αν πρόκειται να εξυπηρετήσει την ειρήνη.

Πηγή