Στην Ελλάδα οι απεργίες διαφημίζονται

 

Βλέπω σε διάφορα σάιτ -και στο δικό μου- την διαφήμιση της ΓΣΕΕ για την απεργία στις 12 Νοεμβρίου. Επίσης, ακούω την διαφήμιση στο ραδιόφωνο, ενώ είναι βέβαιο πως θα υπάρχει και τηλεοπτική διαφήμιση.

Στην Ελλάδα πια, οι απεργίες διαφημίζονται.
Δηλαδή, η απεργία είναι διαφημιστικό προϊόν.

Έξι χρόνια μετά την χρεοκοπία και με τρία Μνημόνια κατακέφαλα, πρέπει να διαφημιστεί η απεργία.

Από την άλλη, λογικό είναι να διαφημίζεται πια η απεργία, αφού το μόνο που κατάφεραν οι δεκάδες 24ωρες απεργίες των τελευταίων έξι χρόνων, ήταν να εξουθενώσουν τους εργαζόμενους και να τους απογοητεύσουν, αφού, μετά από κάθε απεργία, ακολουθούσε και μια νέα ήττα.
Βέβαια, αν είχε γίνει γενική απεργία διαρκείας το 2011 -όπως ήταν το αίτημα των διαδηλωτών της πλατείας Συντάγματος-, τα πράγματα σήμερα θα ήταν πολύ διαφορετικά.
Αλλά αυτό ακριβώς δεν ήθελαν οι εγατοπατέρες: μια γενική απεργία διαρκείας που θα έφερνε τη νίκη.
Τώρα, με 2 εκατομμύρια ανέργους και τους εργαζόμενους -με κομμένους μισθούς, χωρίς εργατικά δικαιώματα και με τον τρόμο της απόλυσης-, τι νόημα έχει αυτή η απεργία;
Αυτή η απεργία έχει νόημα μόνο για τους εργατοπατέρες και τους παχυλούς μισθούς τους.
Τα μόνα όπλα που έχουμε σήμερα στα χέρια μας -εργαζόμενοι και άνεργοι- είναι η στάση πληρωμών και η ανταλλακτική οικονομία.
Κάντε στάση πληρωμών και ανταλλακτική οικονομία.
Αφού δεν τα διαφημίζει κανείς, τα διαφημίζω εγώ.

 ΠΗΓΗ