Αλφαβητάρι Πολιτικής & Οικονομίας

Αυτό το κείμενο είναι μια εισαγωγή στις έννοιες των βασικών πολιτικών/οικονομικών έτσι ώστε να μπορεί ό κάθε ένας να αντιληφθεί τους απαραίτητους ορισμούς και να μην γίνεται ενοχλητικός στις συζητήσεις.

Δεν έχει σκοπό ούτε να κάνει κριτική, ούτε προπαγάνδα. Δεν προτείνω τίποτα εδώ, ούτε αναφέρω απόψεις.
Εδώ είναι καταγεγραμμένοι οι απαραίτητοι ορισμοί αποδεκτοί από όλους. Οι αναφορές στη wikipedia γίνονται για διασταύρωση στοιχείων, δεν έχω διδαχτεί τίποτα από εκεί, ούτε αυτό το κείμενο βασίζεται στη wikipedia. Καταλαβαίνεται όμως ότι είναι πιο εύκολο να βρω έναν ορισμό και να τον κάνω copy/paste από το wikipedia παρά από το λεξικό του Μπαμπινιώτη.

Η σημασία του έργου του Μαρξ

Ή αλλιώς γιατί αναφέρεται σχεδόν πάντα σε πολιτικές συζητήσεις.
Οι Μαρξ και Ενγκελς είναι ένας σημαντικός σταθμός πάνω στην εξέλιξη των σοσιαλιστικών ρευμάτων, δεν είναι ούτε η αρχή ούτε το πρότυπο. Το μόνο πρότυπο είναι η κομμούνα των Παρισίων του 1871, ενώ η αρχή είναι το 1789 με τους Εμπερτιστές και τον Μπαμπέφ¹. Και αυτό το λέμε για συντομία, γιατί τουλάχιστον 170 επαναστάσεις με σοσιαλιστικά αιτήματα είναι καταγεγραμμένες μόνο στην κλασσική και ελληνιστική περίοδο, ενώ ο Μπακούνιν ξεκινά από την Γεωργική επανάσταση². Ο σκοπός μας εδώ δεν είναι να αναλύσουμε τον σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό αλλά να εξηγήσουμε με απλά λόγια όλα αυτά που πρέπει να ξέρει ένας πολίτης.
Πέρα από τον ίδιο τον κομμουνισμό, η μεγαλύτερη εργασία του Μαρξ είναι η κριτική στις σχέσεις εργατών, αστών, στην αστική δημοκρατία (κοινοβουλευτισμός), και στην ανάλυση πολλών γεγονότων από το 1789 (1η Γαλλική επανάσταση) και έπειτα. Αν και η κριτική του πάνω στην αστικοδημοκρατία και την ιδιοκτησία δεν είναι το ίδιο απολαυστική με αυτή των αναρχικών³είναι πιο σοβαρή αποφεύγοντας τις εντυπωσιακές «κορώνες».

---

Αστική οικονομία ονομάζεται η οικονομία εκείνη που βασίζεται στην βιομηχανία, το εμπόριο και τις ιδιωτικές επενδύσεις κεφαλαίου. Η αστική οικονομία δημιουργήθηκε από τη βιομηχανική επανάσταση του 18ου αιώνα. Αυτή η οικονομία έφερε στο προσκήνιο την αστική τάξη που αντικατέστησε τους αριστοκράτες.
Στη σοσιαλιστική ορολογία ο όρος αστική τάξη υποδηλώνει συνήθως την άρχουσα τάξη μίας καπιταλιστικής κοινωνίας.
Αστικό σύστημα σημαίνει το σύστημα όπου διοικεί έμμεσα ή άμεσα το κεφάλαιο, δηλαδή οι εκπρόσωποι της αστικής οικονομίας, δηλαδή η αστική τάξη.

Τι σημαίνει σοσιαλισμός;

Ο σοσιαλισμός ως οικονομικό σύστημα, εκφράζει την κρατική ή τη συλλογική ιδιοκτησία των μέσων της παραγωγής (εργοστάσια και αγροκτήματα). Αυτός ο έλεγχος μπορεί να είναι είτε άμεσος – συνελεύσεις των εργαζομένων (κολεκτίβες) – είτε έμμεσος – εξ ονόματος των ανθρώπων από το κράτος. Ο σοσιαλισμός ως εξουσία λειτουργεί με εκπροσώπους άμεσα ανακλητούς και εκλεγμένους από τις γειτονιές ή/και τα μέσα παραγωγής.

«Ο κομμουνισμός δεν αφαιρεί από κανέναν τη δυνατότητα να ιδιοποιείται κοινωνικά προϊόντα. Αφαιρεί μόνο τη δυνατότητα να υποδουλώνει με την ιδιοποίηση αυτή ξένη εργασία.»

Κομμουνιστικό Μανιφέστο[4]

Ο σοσιαλισμός δεν ενδιαφέρεται για την λεγόμενη ατομική ιδιοκτησία, δηλαδή αυτά που παράγει και κατέχει ο κάθε ένας από την δική του εργασία.

Σοσιαλισμός είναι η θεωρία και το σύστημα κοινωνικής οργάνωσης, όπου τα μέσα παραγωγής και κατανομής των αγαθών κατέχονται και ελέγχονται από κοινωνικές ομάδες ή το κράτος και όχι από ιδιώτες, οπότε η ατομική ιδιοκτησία (εννοεί την αστική ιδιοκτησία⁴) και η κατανομή του εισοδήματος υπόκεινται στον κοινωνικό έλεγχο, κατ’ αντιδιαστολή προς τον καπιταλισμό και τον φιλελευθερισμό.

Λεξικό Μπαμπινιώτη

Τι είναι ο καπιταλισμός;

Η κεφαλαιοκρατία (καπιταλισμός) είναι ένα οικονομικό σύστημα στο οποίο τα μέσα της παραγωγής ανήκουν σε ιδιώτες, και το κεφάλαιο επενδύεται στην παραγωγή, το εμπόριο και τις υπηρεσίες, για το κέρδος σε μια ανταγωνιστική ελεύθερη (δηλαδή μη ελεγχόμενη από το κράτος/πολίτες) αγορά.
Ο φιλελευθερισμός σαν όρος όταν μιλάμε, σημαίνει την ελευθερία της αγοράς, δηλαδή τον αποκλεισμό της κρατικής παρέμβασης στην οικονομία, και εν μέρει την ελεύθερη διακίνηση του κεφαλαίου και την κατάργηση των δασμών των εισαγόμενων προϊόντων. Τα δύο τελευταία είναι εν συντομία και αυτό που ονομάζεται παγκοσμιοποίηση.

Οικονομικός φιλελευθερισμός … πάντα έχει ως θεμελιώδη χαρακτηριστικά την στήριξη στην οικονομία της αγοράς και την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής.

Wikipedia

Το πιο έντονο σημείο στην παγκοσμιοποίηση είναι η ιδιωτικοποίηση όλων των δημόσιων κλάδων. Τυπικό παράδειγμα οι ιδιωτικές φυλακές των ΗΠΑ. Το κράτος παραμένει στο τέλος μόνο ως φορέας βίας και καταστολής.

Παγκοσμιοποίηση είναι η αυτονόμηση όλων εκείνων των παραμέτρων (εμπόριο, ενέργεια, νερό, υγεία, παιδεία, κ.λπ.⁵) οι οποίες μέχρι πρόσφατα (μερικές δεκαετίες) επεδίωκαν να έχουν σύνορα μέσα σε ένα κράτος – προστάτη.

Wikipedia

Τι είναι ο προστατευτισμός;

Ως προστατευτισμό ονομάζουμε την οικονομία που προστατεύει την παραγωγή της ουσιαστικά βάζοντας δασμούς στα εισαγόμενα προϊόντα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την ταχύτατη ανάπτυξη της παραγωγής (δηλαδή νέα εργοστάσια) στην προστατευμένη οικονομία γιατί κοστίζει λιγότερο ένα προϊόν το οποίο είναι κατασκευασμένο στην τοπική αγορά από ότι το εισαγόμενο.
Όσο και να δυσαρεστήσουμε τους φιλελεύθερους αυτό είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός. Όλες οι καπιταλιστικές χώρες άλλωστε έτσι δημιουργήθηκαν, αλλά πιο συγκεκριμένα τρανταχτά παραδείγματα είναι η Χιτλερική Γερμανία, που από κατεστραμμένη στο μεσοπόλεμο κατάφερε να συναγωνίζεται την παραγωγή της ΕΣΣΔ. Φυσικά και η ΕΣΣΔ που από χώρα μουζίκων⁶έγινε υπερδύναμη και πρώτη οικονομία για την περίοδο που μιλάμε, όπως αναφέρει και ο ίδιος ο Τσώρτσιλ.

«Γενικά ο όρος προστατευτισμός είναι οικονομικός όρος της οικονομικής πολιτικής που ασκεί μία χώρα προκειμένου να παράσχει προστασία της εγχώριας παραγωγής αγαθών έναντι ξένου ανταγωνισμού.»

Wikipedia

Τι λένε οι σοσιαλιστές

Ένας αγρότης εργάζεται για μια μέρα και παράγει 100 πατάτες. Θα έπρεπε να του ανήκουν και οι 100, αλλά αντί γι’ αυτό, δίνει τις 90 στον ιδιοκτήτη του κτήματος.
Αυτό έγινε γιατί ο ιδιοκτήτης είχε κεφάλαιο (το χωράφι) ενώ ο αγρότης όχι. Έτσι ο κεφαλαιούχος αγόρασε την «εργατική δύναμη», δηλαδή μίσθωσε με την ώρα τον αγρότη να του κάνει την εργασία γιατί ο αγρότης δεν είχε το «μέσο παραγωγής», δηλαδή το χωράφι, και δεν μπορούσε να βρει άλλο χωράφι γιατί η γη ανήκει όλη σε ιδιώτες.
* Αυτός που εργάστηκε δηλαδή πήρε το 10% ενώ αυτός που δεν εργάστηκε το 90%.
Την δεύτερη χρονιά ήρθε και άλλος αγρότης στην περιοχή, δηλαδή δημιουργήθηκε ένας νέος εργάτης. Ο κεφαλαιούχος τώρα μπορούσε να μισθώσει 2 εργάτες, αλλά χρειάζεται έναν.
Κατεβάζει λοιπόν τον μισθό των αγροτών, σε 1 πατάτα, στα επίπεδα δηλαδή ίσα ίσα για να επιβιώσουν.
* Μετέτρεψε τον ελεύθερο άνθρωπο σε σύγχρονο σκλάβο.

Κομουνισμός/Αναρχισμός

Κάνουν επανάσταση οι 2 αγρότες και παίρνουν το χωράφι από τον κεφαλαιούχο, και του λένε αυτό ανήκει σε όλους μας, και εσύ δεν είσαι πια κεφαλαιούχος, είσαι αγρότης. Θα εργαζόμαστε το ίδιο όλοι και την παραγωγή του θα την μοιραζόμαστε το ίδιο.

Σοσιαλδημοκρατία

Πιάνουν τον κεφαλαιούχο από το αυτί και του λένε, εντάξει, κράτα το κεφάλαιο γιατί μας βολεύει να μην ασχολούμαστε εμείς με τις επενδύσεις και την ανάπτυξη, αλλά θα δίνεις στον εργάτη Χ πατάτες, και επειδή είναι βασικό αγαθό θα της πουλάς με Ψ τιμή, και επειδή έχουμε δική μας παραγωγή λιπασμάτων θα αγοράζεις από την δική μας παραγωγή με το ζόρι, και θα πληρώσεις για κοινωνικό κράτος ώστε όλοι να καλύπτουμε τις ανάγκες μας (δημόσια παιδεία, δημόσια υγεία, κ.α.) και θα σου πάρω ως κράτος τις εταιρείες βασικών αγαθών (π.χ. ΔΕΗ) γιατί αυτό πρέπει να ανήκει σε όλους.

---

Αυτοί που θέλουν να συσχετίζουν τον κομμουνισμό με τον σταλινισμό ή ότι άλλο τους έρθει στο κεφάλι, θα πρέπει να το ξανασκεφτούν. Το τι είναι κομμουνισμός και τι όχι, ορίζεται αποκλειστικά στο «κομμουνιστικό μανιφέστο»[4]. Οι απόψεις κομμάτων ή προσώπων είναι σαφέστατα αυθαίρετες και πολλές φορές τραγελαφικές (βλ. Τζίμερος, Βορίδης, Γεωργιάδης). Για παράδειγμα αν το ΚΚΕ έρχεται σε αντίθεση κάπου με το μανιφέστο τότε το ΚΚΕ είναι λάθος, το ανάποδο είναι αδύνατο αν δεν αλλάξουμε τον ορισμό του κομμουνισμού.

---

Τι είναι χρήμα

Χρήμα είναι ένα μέσο ανταλλαγής προϊόντων. Αυτό μάλλον ήταν το χρήμα, σήμερα είναι περισσότερο μια ιδεατή οντότητα.
Εφόσον το χρήμα είναι μια αντιστοιχία σε προϊόντα, τι είναι η αξία ενός προϊόντος;

Τα εμπορεύματα είναι προϊόντα εργασίας και η αξία τους είναι ανάλογη προς την ποσότητα εργασίας που απαιτήθηκε για την παραγωγή τους.

Adam Smith⁷

Δηλαδή το κόστος (πραγματική αξία) ενός προϊόντος είναι οι εργατοώρες που καταναλώθηκαν για να παραχθεί. Από αυτά καταλαβαίνουμε ότι χρήμα ουσιαστικά είναι οι εργατοώρες.

H εργασία είναι το πραγματικό μέτρο της ανταλλάξιμης αξίας όλων των εμπορευμάτων… Επομένως, η εργασία από μόνη της, δεν είναι μεταβαλλόμενης αξίας, είναι απλά το τελικό και πραγματικό πρότυπο μέσω του οποίου μπορούν να εκτιμηθούν και να συγκριθούν οι αξίες όλων των εμπορευμάτων σε οποιαδήποτε εποχή και τόπο. Η εργασία είναι η πραγματική τους τιμή, το χρήμα είναι μόνο η ονομαστική τους τιμή.

Adam Smith

Το νόμισμα όταν εφευρέθηκε ήταν ένα υλικό αξίας (π.χ. σίδερο, ασήμι) που χρησιμοποιούνταν για ανταλλαγή. Αργότερα έφερε πάνω του σφραγίδα κάποιου βασιλιά ή πόλης οι οποίοι με αυτό τον τρόπο εγγυώνταν την καθαρότητα και την ποσότητα του υλικού. Το χαρτονόμισμα τώρα, ήταν απόδειξη ότι κατέχεις το ποσό που αναγράφεται. π.χ. Όταν έδινες ένα ποσό 100 δραχμές σε μια τράπεζα, για φύλαξη, αυτή σου έδινε αυτή την απόδειξη. Μέχρι πρόσφατα⁸ στα χαρτονόμισμα αναγραφόταν ότι υπάρχει αντιστοιχία σε ένα πραγματικό υλικό.

Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, με τη διάσκεψη του Μπρέτον Γουντς, οι περισσότερες χώρες υιοθέτησαν τα χρήματα Fiat των οποίων η τιμή είχε καθοριστεί σύμφωνα με το δολάριο ΗΠΑ. Το αμερικανικό δολάριο με τη σειρά του καθορίστηκε σε σχέση με το χρυσό. Το 1971, η κυβέρνηση των ΗΠΑ έπαυσε τη μετατρεψιμότητα του δολαρίου ΗΠΑ σε χρυσού. Μετά από αυτό, πολλές χώρες ακολούθησαν το παράδειγμα των ΗΠΑ και η πλειονότητα των χρημάτων παγκοσμίως σταμάτησε να υποστηρίζεται από αποθέματα χρυσού.

Wikipedia

Σήμερα το χρήμα αντιστοιχεί σε χρέος. Η αξία του νομίσματος από μόνη της είναι ασήμαντη. Η αξία του νομίσματος καθορίζεται από την προσφορά και την ζήτηση σε μια ιδεατή αξία που υπάρχει μόνο στα μυαλά των αγοραστών και των πωλητών του.
Με το να πληρωνόμαστε την εργασία μας σε ευρώ, δημιουργούμε ζήτηση του νομίσματος, δηλαδή δίνουμε αξία στο νόμισμα, είμαστε οι αγοραστές του και οι τράπεζες οι πωλητές του. «Η πίστη – ότι το ευρώ έχει αξία γιατί ζητάμε να πληρωθούμε σε αυτό – αυτή κάνει τους ανθρώπους να εργάζονται για να το αποκτήσουν.»… Με νόμους είμαστε υποχρεωμένοι να αποδεχόμαστε το εικονικό χρήμα και να το χρησιμοποιούμε στις συναλλαγές μας. Είναι τόσο γελοίο όσο ακούγεται.
Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ή ΑΕΠ) είναι το σύνολο όλων των προϊόντων και αγαθών που παράγει μια οικονομία, εκφρασμένο σε χρηματικές μονάδες.
Πληθωρισμός είναι η συνεχής αύξηση του γενικού επιπέδου των τιμών μιας οικονομίας μέσα σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Ο πληθωρισμός με αρνητικό πρόσημο λέγετεαποπληθωρισμός. Όταν οι αυξήσεις των μισθών είναι αντίστοιχες του πληθωρισμού ο εργαζόμενος δεν ζημιώνετε, παρά μόνο αυτός που έχει καταθέσεις.
Ο όρος ανάπτυξη στα οικονομικά αναφέρεται στην αύξηση της πραγματικής παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών σε μία οικονομία με την πάροδο του χρόνου (μετρώντας το ΑΕΠ). Οικονομική ανάπτυξη δεν σημαίνει αναβάθμιση του βιοτικού επιπέδου.
Η ανταγωνιστικότητα είναι ο λόγος παραγωγής / κόστος εργασίας. Από εδώ βλέπουμε ότι το κόστος εργασίας πάντα θα τείνει προς τον κατώτατο μισθό. Σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία αυτό σημαίνει μισθούς Κίνας και παροχές Ουγκάντας.
Επένδυση ονομάζεται η δέσμευση κεφαλαίων για ένα χρονικό διάστημα, η οποία αναμένεται να αποφέρει πρόσθετα κεφάλαια στον επενδυτή.
Αγορές ονομάζονται οι τράπεζες, τα ασφαλιστικά ταμεία και άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, τα οποία ανταλλάσσουν τίτλους (ομόλογα, ασφάλιστρα, οτιδήποτε) με σκοπό το κέρδος. Οι αγορές κάθε άλλο παρά παντοδύναμες είναι, πρέπει να παίζεις στο παιχνίδι τους για να έχουν αξία. Χώρες όπως η Κίνα, η Αργεντινή, η Βενεζουέλα⁹, η Κούβα κ.α. το έχουν αποφύγει χωρίς επιπτώσεις.
Τα τραστ προέρχονται από συγχώνευση υφισταμένων ήδη επιχειρήσεων. Οι συγχωνευόμενες επιχειρήσεις χάνουν την αυτοτέλειά τους (νομική ύπαρξή τους), καθώς και την αυτόνομη διοίκησή τους.
Μια συγκεκαλυμμένη ή εμφανής συνεργασία ομοειδών εξ αντικειμένου επιχειρήσεων που αποβλέπουν στην ολιγοπωλιακού χαρακτήρα συμπεριφορά δεσμεύοντας έτσι ολόκληρο τον κλάδο ονομάζεται καρτέλ.
Όλες οι Κεντρικές Τράπεζες του κόσμου πλην αυτών της Κίνας, Κούβας και Βενεζουέλας είναι ιδιωτικές. Η εκχώρηση της έκδοσης χρήματος από τα κράτη σε ιδιώτες, είναι και το χαρακτηριστικό της παράδοσης της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας στους τραπεζίτες (μεγαλοαστούς).
Το κράτος εκδίδει Ομόλογα δηλαδή αποδέχεται (ομολογεί) ότι έχει ισόποσο χρέος προς την τράπεζα και η κεντρική τράπεζα στηριζόμενη σε αυτή την ομολογία δημιουργεί χρήμα από το μηδέν το οποίο μάλιστα δανείζει με τόκο και το πληρώνουμε εμείς, οι φορολογούμενοι, φυσικά.
Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα τώρα, δεν δανείζει τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης. Χωρίς Ευρωομόλογο, οι χώρες της Ευρωζώνης αναγκάζονται να δανείζονται – αφού δεν μπορούν να κόψουν δικό τους χρήμα – από το μπουρδέλο του καπιταλισμού¹⁰, αυτό που τα ΜΜΕ ονομάζουν «αγορές», με τόκο βέβαια.

---

Όλα τα κράτη έχουν δικαίωμα έκδοσης δικού τους νομίσματος, αλλά μόνο τα υποτελή στο κεφάλαιο δανείζονται αντί να κάνουν χρήση του δικαιώματός τους. Όταν δανείζεσαι από την κρατική τράπεζα, δανείζεσαι από τους πολίτες σου, όταν δανείζεσαι από ιδιωτικές τράπεζες δανείζεσαι από τοκογλύφους δηλαδή κλέβεις τους πολίτες σου και παραδίνεις τα κλοπιμαία στην διεθνή μαφία. Αυτό ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα και γι αυτό όχι μόνο δεν πρέπει να πληρωθεί το χρέος (άλλωστε το 1/3 έχει δωθεί για την στήριξη των τραπεζών) αλλά να απαιτηθεί να επιστρέψουν κεφάλαια και τόκοι.

---

Η δημιουργία χρήματος (κόψιμο χρήματος) από την κεντρική τράπεζα έχει ως αποτέλεσμα την υποτίμηση του νομίσματος της χώρας (υποτίμηση ως προς τα άλλα του εξωτερικού) και άρα και του κρατικού χρέους το οποίο μετρείται με το τοπικό νόμισμα. Η υποτίμηση του νομίσματος κάνει τα προϊόντα της χώρας πιο ανταγωνιστικά χωρίς μείωση των μισθών στην εσωτερική αγορά. Τα εισαγόμενα όμως όπως το πετρέλαιο¹¹ ακριβαίνουν.

---

Τι είναι δημοκρατία

Δημοκρατία σημαίνει λαϊκή κυριαρχία. Το ανώτατο όργανο είναι η συνέλευση (ή οι συνελεύσεις¹²) των πολιτών. Η συνέλευση και τα λαϊκά δικαστήρια (Ηλιαία) ήταν πάνω από τους νόμους. Όχι όμως πάνω από το σύνταγμα (με εξαίρεση την συνέλευση υπό περιπτώσεις)¹³. Οι δικαστές ορκίζονταν να πράττουν κατά συνείδηση, ενώ σε περίπτωση κακοδικίας πάντα υπήρχε και η λύση της συνέλευσης.

Οι νόμοι μοιάζουν με ιστό αράχνης που συγκρατεί τα μικρά και αδύναμα αλλά σκίζεται από τα μεγάλα.

Σόλων[12][§1.58]

Η δημοκρατία δεν έχει αντιπροσώπους, δεν έχει ούτε καν εκλογές, ο στόχος της είναι να έχει μια αναλογική εκπροσώπηση (ομάδα κληρωτών πολιτών) αν όχι πλήρης (συνέλευση πολιτών). Επίσης στην δημοκρατία δεν υπάρχουν μόνιμες θέσεις λειτουργών. Παράδειγμα γι αυτά τα δύο είναι η Ηλιαία. Σε μια τυπική δίκη υπήρχαν 50 δικαστές οι οποίοι είχαν επιλεχτεί με κλήρο και είχαν δικαίωμα να ασκήσουν αυτή την ιδιότητα μόνο για 1 χρόνο.

Η αρχαία ελληνική κοινότητα είναι πόλις, πολιτεία και όχι κράτος. Όταν οι Νεοέλληνες, με την βοήθεια των προστάτιδων δυνάμεων και των Βαυαρών, έφτιαξαν το σύγχρονο ελληνικό κράτος, πήρανε τη λέξη αυτή (Κράτος) από τα αρχαία ελληνικά όπου δηλώνει, απλώς και ορθότατα, την ωμή βία.

Κ. Καστοριάδης[10]

Έτσι πάνω/κάτω λειτούργησε το σύστημα μέχρι την βίαιη πτώση του από τους Μακεδόνες. Υπήρχαν και εξαιρέσεις (π.χ. οι στρατηγοί – που αντίθετα με σήμερα, δεν είχαν στράτευμα – εκλέγονταν, για ένα χρόνο βέβαια). Αναλυτικά δείτε στην βιβλιογραφία[3].

Κοινοβουλευτισμός

Οι Άγγλοι νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι μία μέρα στα πέντε χρόνια.

Ρουσσώ, για το Αγγλικό κοινοβούλιο

Στη Δημοκρατία οι πολίτες ασκούν εξουσία, στον Κοινοβουλευτισμό – μια Αγγλική εφεύρεση – η εξουσία ασκείται από αντιπροσώπους. Οι αντιπρόσωποι αυτοί υποτίθεται ότι είναι επιλογή του λαού ανά περιοχή, στην πραγματικότητα όμως είναι προνομιούχοι που τους επιβάλει το αντίστοιχο κόμμα. Έτσι οι πολίτες ουσιαστικά επιλέγουν την «ονομαστική» πολιτική του κάθε κόμματος. Στην δημοκρατία, οι πολίτες που τους είχε δοθεί κάποια εξουσία (για ενός χρόνου θητεία πάντα), έπρεπε στο τέλος της θητείας τους να «δώσουν λόγο» στην συνέλευση για τα πεπραγμένα τους. Στον κοινοβουλευτισμό οι αξιωματούχοι δεν δίνουν λόγο πουθενά¹⁴ με αποτέλεσμα να μην εφαρμόζουν καν την πολιτική για την οποία εκλέχτηκαν.

Από τον Ηρόδοτο μέχρι και τον Αριστοτέλη, θεωρούσαν ότι οι εκλογές είναι θεσμός αριστοκρατικός.-Κ. Καστοριάδης[10]

Αστική δημοκρατία

Η σύγχρονη κρατική εξουσία είναι μονάχα μια επιτροπή που διαχειρίζεται τις κοινές υποθέσεις της αστικής τάξης στο σύνολο της.

Κομμουνιστικό Μανιφέστο[4]

H αστική «δημοκρατία» – που συχνά αποκαλείται αστική δικτατορία – λέγετε το κοινοβουλευτικό σύστημα σε καπιταλιστική οικονομία. Οι νόμοι εξυπηρετούν τα προνόμια των αστών. Η δικαιοσύνη και η αστυνομία επιβάλει τους νόμους τους.

Στη δημοκρατία – συνεχίζει ο Ένγκελς – «ο πλούτος εξασκεί την εξουσία του έμμεσα, μα γι’ αυτό και πιο σίγουρα», και συγκεκριμένα, πρώτο, με την «άμεση εξαγορά των δημόσιων υπαλλήλων» (Αμερική), και δεύτερο, με τη «συμμαχία κυβέρνησης και χρηματιστηρίου» (Γαλλία και Αμερική).

Λένιν[7]

Ο χρηματισμός για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μεγαλοαστών είναι κανόνας – de facto – από την ύπαρξη της αστικής δημοκρατίας. Οι «μη συνεργάσιμοι» της πολιτικής εξουσίας, απομακρύνονται, εκβιάζονται ή εκτελούνται (JFK). Στις ΗΠΑ ειδικά τα πράγματα είναι χειρότερα, οι υποψήφιοι εκεί χρηματίζονται φανερά (υποστήριξη προεκλογικής καμπάνιας) πριν εκλεγούν ώστε να ξέρουν και για ποιούς θα εργαστούν.

Η παντοδυναμία του «πλούτου» γι’ αυτό ακριβώς είναι πιο σίγουρη στη δημοκρατία, γιατί δεν εξαρτιέται από ένα κακό πολιτικό περίβλημα του καπιταλισμού. Η δημοκρατία είναι το καλύτερο δυνατό πολιτικό περίβλημα του καπιταλισμού και γι’ αυτό το κεφάλαιο, όταν αποχτήσει αυτό το καλύτερο περίβλημα, θεμελιώνει την εξουσία του με τόση ασφάλεια, με τόση σιγουριά, που καμιά αλλαγή ούτε προσώπων, ούτε θεσμών, ούτε κομμάτων μέσα στην αστική δημοκρατία δεν κλονίζει αυτή την εξουσία.

Λένιν[7]

Όποιος δεν το βλέπει αυτό και πιστεύει στις νεράιδες που του μάθανε οι αστοί στο σχολείο, μπορεί να δοκιμάσει το βιβλίο του Μπογιόπουλου[11] που αναφέρει αρκετές δεκάδες παραδείγματα, αλλά κι αυτά είναι ελάχιστα με το πόσα ξέρουμε.¹Η συνωμοσία των ίσων. Wikipedia.²
Το 8.000 π.Χ. ξεκινά η εξάπλωση της αγροτικής οικονομίας, δηλαδή ο άνθρωπος μαθαίνει να χρησιμοποιεί την γη για να παράγει τροφή πράγμα που οδήγησε και στην εγκατάσταση του σε οικισμούς από νομάς που ήταν μέχρι τότε. Αυτή η τεχνολογική, οικονομική και κοινωνική αλλαγή, ονομάζεται «Γεωργική επανάσταση».³Η πολιτικοκοινωνική οργάνωση με το όνομα αναρχία είναι γνωστή και ως «επαναστατικός σοσιαλισμός», «ελευθεριακός κομμουνισμός», «αναρχοκομμουνισμός» και «αναρχοσυνδικαλισμός».⁴«Αυτό που χαρακτηρίζει τον κομμουνισμό δεν είναι η κατάργηση της ιδιοκτησίας γενικά, αλλά η κατάργηση της αστικής ιδιοκτησίας.» — Κομμουνιστικό Μανιφέστο 

Για τους αστούς όπως ο Μπαμπινιώτης, η ιδιοκτησία που αποκτήθηκε από την κλοπή της εργασίας των άλλων θεωρείται «ατομική» ιδιοκτησία.⁵Το νόημα είναι ότι η δημόσια παιδεία, υγεία κ.λπ. είναι ένα μεγάλο τμήμα της αγοράς που οι αστοί δεν μπορούν να βάλουν χέρι, γι αυτό προσπαθούν να τα ιδιωτικοποιήσουν.⁶

Μουζίκοι αποκαλούνταν οι χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις των Ρώσων αποτελούμενες κυρίως από χωρικούς από τον 17ο αιώνα ως και την Οκτωβριανή Επανάσταση. Οι μουζίκοι δεν είχαν δική τους ιδιοκτησία, αλλά εργάζονταν στα κτήματα των Ρώσων μεγαλογαιοκτημόνων εισπράττοντας ως αντάλλαγμα ένα μικρό αντίτιμο προερχόμενο από τα κέρδη της εκάστοτε σοδειάς. — Wikipedia⁷

Ο Adam Smith είναι ο θεμελιωτής του καπιταλισμού, αν και η προσωπική μου άποψη είναι ότι θα ντρεπόταν γι αυτό τον ορισμό.⁸«The design (του 1ος δολαρίου) seen today debuted in 1963 when it was first issued as a Federal Reserve Note (previously, one dollar bills were Silver Certificates).» — Wikipedia.⁹

Σχεδόν κάθε χρόνο, πάνω από μια δεκαετία, το Economist παρουσιάζει την Βενεζουέλα ως πρώτη χώρα προς πτώχευση. Το Economist δεν εξήγησε ποτέ πως μια χώρα με εξαγωγές κρατικών πετρελαίων μπορεί να πτωχεύσει. «When President Chavez of Venezuela was ousted in a military coup, newspaper coverage in the US hinted that Chavez was mentally unstable. He thought he could make his country independent of the IMF.» — R.M.Stallman¹⁰Αυτός ο χαρακτηρισμός ανήκει στον Λένιν¹¹Γιατί το αγοράζουμε σε δολάρια και όχι σε κάτι άλλο. π.χ. με μια διακρατική συμφωνία, πάρε πορτοκάλια – δώσε καύσιμο…¹² Η Αθήνα την εποχή του Κλεισθένη είχε 134 δήμους.¹³

Το σύνταγμα των Αθηναίων ονομάζονταν «νόμοι», ενώ οι αντίστοιχοι νόμοι σε εμάς ονομάζονταν «ψηφίσματα». Για να προταθεί αλλαγή στο σύνταγμα χρειαζόταν να ζητήσει κάποιος «άδεια» από την συνέλευση. Ουσιαστικά ήταν ένα μέτρο για να αποκλειστούν οι ολιγαρχικοί.¹⁴

Υποτίθεται ότι στον κοινοβουλευτισμό οι αντιπρόσωποι δίνουν λόγο στην «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη, της οποία όμως τα μέλη καθορίζονται (προσλαμβάνονται, «παραιτούνται», προβιβάζονται, μετατίθενται) από τους αντιπροσώπους.

Βιβλιογραφία/Αναφορές

1. «Διαλεχτά έργα», Μαρξ/Ενγκελς, 2 τόμοι, Εκδοτικός οίκος «Γνώσεις».
2. «Ο Ηγεμόνας», Nicolo Machiavelli.
3. «Η Αθηναϊκή Δημοκρατία», Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου, Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης.
4. «Κομμουνιστικό μανιφέστο», Μαρξ/Έγκελς, 1848, «Βίκιθήκη».
5. «Θεός και Κράτος», Μ. Μπακούνιν, εκδόσεις «Κατσάνος».
6. «ΣΤΑΛΙΝ», Λ. Τρότσκυ, Εκδοτικός οίκος «Γνώσεις».
7. «Κράτος και Επανάσταση», Λένιν, marxists.org.
8. «Ιστορία του Μαχνοβίτικου κινήματος», Π. Αρσίνωφ, εκδόσεις «Ελεύθερος Τύπος».
9. «Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας», Κ. Καστοριάδης, εκδόσεις «Πόλις».
10. «Η αρχαία ελληνική δημοκρατία και η σημασία της για μας σήμερα», Κ. Καστοριάδης, εκδόσεις «Ύψιλον».
11. «Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε», Ν. Μπογιόπουλος, «Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη».
12. «Βίοι Φιλοσόφων», 4 τόμοι, Διογένης ο Λαέρτιος, εκδόσεις «Κάκτος».
13. «Οι διεθνείς τραπεζίτες και η δημιουργία οικονομικών κρίσεων», Α.Κί.ΔΑ.
14. «Οικονομική παγκοσμιοποίηση και κοινωνικό κράτος», Αντώνης Ζαρίντας, Α.Κί.ΔΑ.
15. Credit theory of money, Wikipedia
16. Marxists.org: έργα/αποσπάσματα Μαρξ στα Ελληνικά.
17. Marxists.org: έργα/αποσπάσματα Λένιν στα Ελληνικά.
18. Chomsky archives (Αγγλικά μόνο), ένας διάσημος σύγχρονος σοσιαλιστής…
19. Ντοκιμαντέρ: Καταστρόϊκα
20. Ντοκιμαντέρ: Vivir la utopia Ζώντας την ουτοπία Ισπανία 1936
21. Ντοκιμαντέρ: Χρήμα ως Χρέος 1/2
22. Ντοκιμαντέρ: Χρήμα ως Χρέος 2/2
23.  
24. Πηγή