Εθελοντές

Πολλή κουβέντα γίνεται τελευταία για εθελοντές που υποκινούν βιαίες εκδηλώσεις προσφύγων, που δυσκολεύουν το θεάρεστο έργο των ΜΚΟ, που κυκλοφορούν οπλισμένοι με μαχαίρια και γεμάτοι ναρκωτικά.
Εθελοντές…

Δεν μου αρέσει αυτή η λέξη γιατί υποδηλώνει κάτι το δωρεάν αλλά τίποτα σε αυτή την ζωή δεν είναι δωρεάν.
Προτιμώ την λέξη ακτιβιστές και πολλοί διαφωνούν αλλά δε με νοιάζει.
Activists από την λέξη act που σημαίνει act δηλαδή δρω, πράττω, ενεργώ.
Ποιοι είναι αυτοί οι εθελοντές άραγε; Δουλειά δεν έχουνε; Σπίτι; Οικογένεια; Γιατί αφήνουνε τα παιδιά τους (ναι, κάποιοι έχουν και παιδιά ) και τρέχουνε στις ραχούλες;
Θα σας απογοητεύσω. Είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Υπάλληλοι κακοπληρωμένοι. Επιστήμονες που κλείνουν τα γραφεία τους. Φοιτητές που θυσιάζουν τις διακοπές και το πενιχρό χαρτζιλίκι τους. Διαφόρων εθνικοτήτων και θρησκειών.

Αλλά ξέρετε, εκεί στις νύχτες της Ειδομένης, δεν ανταλλάσαμε βιογραφικά.

Δίναμε την ψυχή μας. Υπερνικούσαμε τους φόβους μας. Ξεπερνούσαμε τις αντοχές μας. Ανταλλάσαμε αγάπη που πολλοί από εμάς δεν την είχαμε μάθει ( αλλά είχαμε στο DNA μας πως να κάνουμε καριέρες ). Δεχόμασταν αγκαλιές και ευχές και ντρεπόμασταν και κοιτάγαμε χαμηλά. Πόσοι δεν κλάψαμε κρυφά… Και άλλοι, που δεν μπορούσαμε ούτε ένα δάκρυ να χύσουμε, στην ευγένεια αυτών των ανθρώπων που κάποιοι ειδήμονες διαχώρισαν σε πρόσφυγες και μετανάστες.
Προσπαθώ να γράψω αλλά θέλω να τα κρατήσω μέσα μου…είναι ο μικρός μου θησαυρός…νιώθω πλούσιος με τόσους φίλους και τόση αγάπη… Είναι κάτι προσωπικό….

Όλοι είχαμε όμως πολλά κοινά:

Χάσαμε πολλούς φίλους από την πρότερη ζωή μας. Στην αρχή δεν καταλάβαμε, μετά πληγωθήκαμε και μετά συνεχίσαμε….δεν μετράς ποιοι σε εγκαταλείπουν, κοιτάς ποιοι στέκονται δίπλα σου… Είχαμε δυσκολία να προσαρμοστούμε στην πρότερη ζωή μας …αισθανόμαστε σαν το MATRIX σαν μία παράλληλη πλαστή πραγματικότητα… Καταρρεύσαμε συναισθηματικά και ο ύπνος μας ήταν πολυτέλεια… Η γεύση του φαγητού δεν ήταν ίδια…( όταν έχεις φάει φαγητό στο τσουκάλι μπροστά στην φωτιά από καμμένα πλαστικά μπουφάν, τίποτα δεν είναι ίδιο ).

Όλοι όμως διακατεχόμασταν από την ίδια επιθυμία…πότε θα επιστρέψουμε στο πεδίο …Field Rats

Κοιμήθηκαμε δίπλα στις ανθρώπους που ήρθαμε να συνδράμουμε… Γευτήκαμε το ίδιο φαγητό που τους μοιράζαμε… Παίξαμε με τα παιδιά τους με μεγαλύτερη θέρμη απ΄όσο θα κάναμε με τα δικά μας… Άυπνες παγερές νύχτες μοιράστηκαμε τις ελπίδες τους για μία καλύτερη ζωή… Στα αυτιά μας έχουν εγγραφεί οι κραυγές χαρμολύπης καθώς οι βάρκες έφθαναν στην Μυτιλήνη… Και όταν κάποιος χανόταν για πάντα στα μαύρα έγκατα του Αιγαίου, κοιταζόμασταν αμίλητοι…και αισθανόμασταν τόσο ανήμποροι μα και τόσο ένοχοι…
Δεν έχουμε ανάγκη κίτρινα γιλέκα για να συνεχίσουμε… Δεν έχουμε ανάγκη μισθούς από ΜΚΟ… Συλλήψεις και δυσφήμιση από ΜΜΕ δεν μας πτοούν… Σύνορα δεν υπάρχουν για εμάς, ούτε διαβατήρια… Θα είμαστε εκεί που οι άνθρωποι θα αναζητούν ανθρώπους… Θα υψώνουμε την φωνή μας εκεί που η σιγή θα καλύπτει την δικαιοσύνη…

FIELD RATS
Κίμων, 17/04/2016
enfo.gr