Είναι άλλο η μισανθρωπιά των ακροδεξιών που ονειρεύονται "κόκκινες
μηλιές" και χωρίζουν τους ανθρώπους με βάση την θρησκεία τους και το
χρώμα τους και άλλο το, σίγουρα ακόμα απαίδευτο αλλά εντελώς ανθρώπινο,
συναίσθημα του να αισθάνεται κάποιος άβολα, απέναντι στον όποιο
"άλλο"...
Προφανώς και υπάρχουν στο νησί, μικρές ομάδες ανόητων, κατά βάση ακροδεξιών εθνικιστών οι οποίοι με το παραμικρό φαντασιώνονται τον εαυτό τους ως «εγγυητή της ελληνικότητας της Λέσβου».
Είναι πάνω – κάτω οι ίδιες ομάδες και οι ίδιοι άνθρωποι των τοπικών «τουρκοφάγων» που παλαιότερα έβλεπαν αυτές τις «πολιτικές ισλαμοποίησης» σε οποιαδήποτε προσπάθεια προσέγγισης με την γειτονική χώρα, αργότερα με τις, όποιες, σκέψεις για την επισκευή του Γενί Τζαμί και τώρα με την έλευση την προσφύγων.
Είναι δε τόσο ανόητοι, που δεν γνωρίζουν ότι αρκετοί από τους Σύριους πρόσφυγες που έχουν περάσει ή είναι στο νησί, είναι Χριστιανοί ορθόδοξοι, αλλά αυτό (το γεγονός ότι είναι ανόητοι) είναι άλλη ιστορία.
Αυτοί οι άνθρωποι, δεν έχουν καμία σχέση, με τους άλλους, τους πολλούς, στη Μόρια και αλλού που δέχονται τις πιέσεις του προσφυγικού.
Δεν έχουν καμιά σχέση με όσους μοριανούς περιμένουν ακόμα τις αποζημιώσεις τους από τις περυσινές ζημιές, που οι αγκυλώσεις της γραφειοκρατίας του ελληνικού κράτους τις πάνε συνεχώς και πιο πίσω. Ούτε και με τους άλλους, που η ζωή τους αναστατώνεται και αυτό είναι φυσιολογικό, από την παρουσία χιλιάδων δυστυχισμένων δίπλα τους. Δεν έχουν ακόμα καμιά σχέση, ακόμα και με όσους/ες, αντιδρούν στην εγκατάσταση παιδιών στα χωριά τους, επειδή θεωρούν ότι «οι πρόσφυγες κουβαλάνε αρρώστιες» ή ακόμα με όσους φοβούνται ότι «οι πρόσφυγες θα τους πάρουν τις δουλειές».
Με τους απλούς ανθρώπους που κινούνται από απλά ανθρώπινα συναισθήματα, που όμως στηρίζονται στην παραπληροφόρηση ή ακόμα και στο παράπονο ή έστω και στον φόβο, μπορείς να «τα βρεις». Άλλωστε αυτό που ή ίδια η τοπική πείρα έχει αποδείξει, είναι ότι όταν ξεπεραστούν οι πρώτοι φόβοι, όταν η κοινότητα ενημερωθεί σωστά, όταν σε τελική ανάλυση οι άνθρωποι έρθουν σε επαφή μεταξύ τους, τότε τα πράγματα αλλάζουν. Αυτός είναι και ο λόγος που σε κοινότητες που έχουν εγκατασταθεί παιδιά, τελικά η τοπική κοινωνία τα αγκάλιασε, παρά τις πρώτες αντιδράσεις.
Με τους πρώτους όμως, τους ακροδεξιούς ισλαμοφοβικούς πρώην «τουρκοφάγους» και νυν «μουσουλμανοφάγους», κανείς δεν θέλει να έχει σχέση. Στο βάθος τους είναι μισάνθρωποι. Για αυτό πρέπει να απομονωθούν και να στιγματιστούν από την κοινωνία μας. Γιατί, σε αντίθεση με τους απλούς ανθρώπους που κινούνται από παραπληρόφορηση ή φόβο, αυτοί οι ακροδεξιοί, κινούνται μεθοδικά και πάντα για να εκμεταλευτούν τα αποτελέσματα της παραπληροφόρησης και του φόβου.
Αυτοί είναι που πρέπει να απομονωθούν πρώτα και κύρια από όσους σήμερα εκφράζουν τους προβληματισμούς τους επειδή πιέζονται από την παρουσία του κέντρου κράτησης της Μόριας στο χωριό τους. Γιατί κανείς τίμιος άνθρωπος που διαμαρτύρεται επειδή ακόμα δεν έχει πάρει την αποζημίωση που δικαιούται ή ακόμα γιατί η παρουσία του κέντρου έχει αναστατώσει την ζωή του ή ακόμα και γιατί επηρεάστηκε η δουλειά του, δεν θέλει να ταυτιστεί με αυτούς τους ακροδεξιούς.
Πρέπει να απομονωθούν από όσους και όσες θεωρούν ότι το χωρίο τους «ρίχνεται» εάν εγκατασταθούν σε αυτό ανήλικοι ασυνόδευτοι πρόσφυγες. Γιατί κανείς τίμιος άνθρωπος που διαμαρτύρεται επειδή αισθάνεται ότι η «κυβέρνηση δεν του δίνει σημασία» δεν πρέπει να ταυτιστεί με αυτούς τους μισάνθρωπους.
Γιατί σε τελική ανάλυση είναι άλλο η μισανθρωπιά αυτών των ακροδεξιών που ονειρεύονται «κόκκινες μηλιές» και χωρίζουν τους ανθρώπους με βάση την θρησκεία τους και το χρώμα τους και άλλο το, σίγουρα ακόμα απαίδευτο αλλά εντελώς ανθρώπινο συναίσθημα του να αισθάνεται κάποιος άβολα, απέναντι στον όποιο «άλλο»…
