Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

Μιά ανάσα Ικαριάς.Του Μανόλη Κωνσταντάκη

Η μόνη αληθινή πατρίδα είναι αυτή των παιδικών μας χρόνων.
Το ένιωσα χτες βράδυ αυτό στο Πέραμα, στο 16ο Ικαριώτικο Πανηγύρι, μια ζωογόνα ανάσα Ικαριάς, που διοργανώνεται από τον σύλλογο «Ίκαρος» για δεκαέξι χρόνια τώρα. Εθελοντές όλοι τους με αμέτρητες ώρες δουλειάς για να στήσουν αυτή τη γιορτή χαράς, με πολύ κόπο, πολύ κέφι και πάνω από όλα πολλά χαμόγελα. Η διοργάνωση άρτια και υπολογίστε με πολύ μέτριους υπολογισμούς για περιπου 5.000 κόσμο. Να καθήσουν να φάνε και να πιούνε, να χορέψουν, να περάσουν καλά. Και περάσαμε όλοι κι όλες καλά. Με ικαριώτικο κόκκινο κρασί και μουσική, πολύ μουσική. Μια τεράστια ενωμένη παρέα σε κυκλωτικούς χορούς στους ρυθμούς του δεξιοτέχνη κι ακούραστου Νίκου Φάκαρου και της μπάντας των Μουσικάρων. Θέλει ψυχή να παίζεις με το ίδιο κέφι ακούραστα ΟΛΟ το βράδυ και να ξεσηκώνεις χιλιάδες κόσμο. Έδωσαν τη ψυχή τους με το παραπάνω κι ανέβηκαν οι δικές μας ψυχές. Όποιος δεν έχει βρεθεί σε Ικαριώτικο πανηγύρι, δεν ξέρει τι χάνει και ίσως να μη μπορεί και να νιώσει αυτό το ξεσηκωτικό μεθυστικό παλμό του κόσμου που γίνεται ένα μέσα στη χαρά και το κέφι. Μια που μιλάμε για κόσμο, η πλειοψηφία ήταν νεαρόκοσμος και χόρευαν όλοι. Είπα πριν στην αρχή για πατρίδα των παιδικών χρόνων. Η Ικαριά είναι ο τόπος που έζησα τα πρώτα οχτώ χρόνια της ζωής μου. Μπολιάστηκα και γέμισα τη ψυχή μου τότε από το λεύτερο αέρα της, ας μην κατάγομαι από εκεί. Είμαι από διπλανό νησί, μα αυτήν λέω για πατρίδα μου όποτε με ρωτάνε. Τόπος αγαπημένος. Αυτή την πατρίδα λοιπόν των παιδικών μου χρόνων ξανάζησα χτες βράδυ στο Πέραμα, συγκινήθηκα, χάρηκα, αναπόλησα.
Νιώθω ευγνωμοσύνη για τους ανθρώπους του Ίκαρου όπως και για τους μουσικούς. Καλά να είμαστε και του χρόνου να ξαναπάμε κι όσοι δεν ήρθατε ή δεν το ξέρατε, να είστε εκεί την επόμενη φορά, γιατί πραγματικά αξίζει.