Του Γιώργου Λιανού Διαβάζοντας τον τελευταίο στίχο από τη «Μονοτονία» του Καβάφη, γίνεται κατανοητή η σημασία της συγκεκριμένης φράσης από διάφορες απόψεις.
Εκφράζει τόσο διαχρονικά, όσο και συχρονικά την πλήξη και την μονότονη πορεία της ανθρώπινης ζωής στο πέρασμα των ημερών. Στην τρέχουσα πραγματικότητα αυτό γίνεται ορατό. Ο γρήγορος τρόπος ζωής μέσα σε μια περίοδο μεγάλης αστάθειας και δυσπραγίας, όπου όλα βαίνουν προς το χειρότερο, οδηγεί την ανθρώπινη φύση σε κόπωση και υπέρμετρη κατάθλιψη.
Η κατάθλιψη αυτή είναι απόρροια των αρνητικών εξελίξεων σε πολλά επίπεδα του ανθρώπινου βίου. Παρόλη τον καταιγισμό και την ταχύτητα αυτών των εξελίξεων η κοινωνία φαίνεται απαθείς, κοιμισμένη, σαν να έχει καπνίσει όλο το χασίς που βρήκε μπροστά της. Όλοι κυκλοφορούν σαν μαστουρωμένοι χωρίς να νιώθουν την ανάγκη να αντιδράσουν σε αυτά που τους συμβαίνουν.
Ίσως η ταχύτητα των πραγματωμένων αλλαγών, προσγειωμένες σαν ατομικές βόμβες στους εγκεφάλους των ανθρώπινων οντοτήτων να φέρει την μέγιστο μέρος ευθύνης. Τα πάντα ρέουν τόσο σβέλτα που πολλά από αυτά περνούν κάτω από την τη μύτη χωρίς να προφθάσει κανείς να τα αντιληφθεί.
Η αρνητικότητα πολλών από αυτές όπως προαναφέρθηκε οδηγεί στην συσσώρευση αισθημάτων αποτυχίας, παραίτησης, παθητικότητας, και οργής. Αυτό που ονομάζουμε μιζέρια σκιάζει την νόηση σαν το πυκνό νέφος. Όλοι νιώθουν κουρασμένοι, εξουθενωμένοι αδύναμοι να αντιδράσουν και να παλέψουν για κάτι καλύτερο. Καθήμενοι επί ώρες στους καναπέδες αφουγκραζόμενοι τα σάπια δελτία των οκτώ παρατηρούν την ορμή των γεγονότων να έρχεται να τους παρασύρει στο χορό της καταστροφής. Περιμένουμε ακούγοντας τις προφητείες από τον Βελόπουλο, την «Ελεύθερη Ώρα», μήπως έρθει κάποιος άγιος να μας σώσει πέφτοντας από τον ουρανό.
Φαίνεται σαν να ξεχάστηκε το παρελθόν σαν λησμονήθηκαν οι λαϊκοί αγώνες για ευημερία και ελευθερία. Ψάχνουν όλοι το μεγάλο εθνοσωτήρα, τον φλογερό εθνάρχη που βασιζόμενος στα δόγματα «Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια» και «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών». Φαίνεται σαν να μην υπάρχει «φωνή εν τούτω τω τόπω» που να μπορεί να μιλήσει ξεκάθαρα. Και καταντούν οι μέρες να είναι ίδιες και απαράλλακτες με την εργασία (αν υπάρχει) και τις τόσες υποχρεώσεις που έχουμε φορτωμένες στο εσωτερικό της κεφαλής να μη μας αφήνουν να κατανοήσουμε την πραγματικότητα. Και το πνεύμα δε λειτουργεί, η σκέψη ατονεί. Εφησυχάζεται και προτιμά να μένει αδρανές.
Μέσα στην βουλιμία του άκρατου πλουτισμού των λίγων και της φτωχοποίησης των λαϊκών μαζών που ως υποζύγια πληρώνουν το βαρύτατο τίμημα της «ανάπτυξης». Ο άνθρωπος βλέποντας τον σαθρό κόσμο της ψεύτικης ευμάρειας που μόνο λίγους ευνοούσε ο άνθρωπος ταυτίστηκε με αυτό υπακούοντας στο δόγμα της ατομικότητας, του καιροσκοπισμού και της ενασχόλησης με την πολιτική για προσωπικό συμφέρον. Βέβαια καθώς η ποιότητα συνείδησης του πολιτικού προσωπικού της Ελλάδας, η συναίνεση όλων σχεδόν των κομμάτων με τις πολιτικές εξαθλίωσης και φτώχειας και η επιθυμία τους να συνεχίσουν την εμπορευματοποίηση των κοινωνικών αγαθών για όφελος της παγκόσμιας πλουτοκρατίας, μαζί με την χλιδάτη ζωή πολλών από αυτών καθιστούν την ενασχόληση με την πολιτική μια βρομερή διαδικασία που οδηγεί σε μια περαιτέρω στάση αδράνειας. Ήδη στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις παρατηρήθηκαν μεγάλα ποσοστά αποχής.
Η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα έχει φέρει ένα πέπλο απόγνωσης στο κεφάλι των ανθρώπων που ενώ βλέπουν τη ζωή τους να γκρεμίζεται περιμένοντας το μοιραίο να έρθει κάθονται μπροστά σε οθόνες καταναλώνοντας περίσσιο life style επιδιδόμενη σε πιθηκισμούς σαν αυτούς που προβάλλονται σε τηλεοπτικά σόου τύπου «My style rocks» και «Survivor». Οι μέρες είναι σαν αυτό που ο Καβάφης περιγράφει, μονότονες, κουραστικές και ίδιες. Δεν παρουσιάζουν καμία διαφορά.
Αυτό που ονομάζουμε κρίση πέρα από το οικονομικό κομμάτι είναι μια κρίση κρίσης που χρειάζεται χρόνο και πνευματικό αγώνα για να ξεπεραστεί.
Πηγή
