από τήν ποιήτρια καί ακτιβίστρια Kim Hill ( Extinction Rebellion)
Οταν κλειστήκαμε μέσα τον κόσμο που κατασκευάσαμε
Και τρέμοντας με τον πανικό γιά την επικείμενη κατάρρευση
Αρχισαμε να αναρωτιόμαστε αν ίσως, ίσως,
Αυτή η τελευταία καταστροφή με μακριές τροχιές επιθέσεων
Δεν ήταν καθόλου καταστροφή.
Αλλά, αντ ‘αυτού, μια αποκάλυψη.
Αποκαλύπτοντας την αλήθεια ότι οι ιστορίες που λέμε
γιά την πρόοδο, τις επιχειρήσεις, την αυτοκρατορία και την ανάπτυξη
Μας έχουν κλειδώσει μέσα στα δικά μας διαστρεβλωμένα όνειρα
Και ήρθε η ώρα να ξυπνήσουμε.
Στον κόσμο κάτω από μας, μέσα μας, γύρω μας
Πού μας καλεί όλους να επιστρέψουμε σπίτι.
Για να αφήσουμε τα ψέματα, τα εισοδήματα και τα αγαθά
Χρηματιστηριακές αγορές, εξόρυξη, θέσεις εργασίας, μηχανές
Ολα τους κάναν τη ζωή μας καλύτερη από ποτέ.
Απελευθερώστε αυτούς τους μύθους. Και ακούστε.
Ακούστε.
Τήν αναπνοή το αίμα τόν άνεμο και τή βροχή.
Για τους προγόνους και εκείνους που δεν έχουν έρθει ακόμη.
Οι σφαγές και τα στρατόπεδα θανάτου
Εργοστάσια και αποψιλωμένα δάση
Πλαστικά και τοξικά
πνίγοντας τους πνεύμονές μας, τα ποτάμια μας, το αίμα μας, τον ουρανό μας
Δεν αξίζει να σωθούν, κρύβοντας τον εαυτό μας μέσα μας.
Εκατομμύρια χρόνια μιλώντας με δέντρα
Με πουλιά, με σύννεφα, με πνευματικά όντα
Ολα χάθηκαν στο παρελθόν ή κλειδωμένα
Αντικαταστάθηκαν με λαμπερές οθόνες.
Και τώρα οι οθόνες λένε μείνετε μέσα
Μακριά από τον όμορφο κόσμο
Μας λένε να φοβόμαστε τη ζωή εκεί έξω
νά κρυφτούμε στο μηχάνημα ζόμπι.
Ακόμη όμως και εδώ, στο ύψος του φόβου μας
Η ζωή δεν θα κλειδωθεί
Εκρήγνυται από την ψυχή μας, το σώμα μας, την αναπνοή μας
Στους χορούς και τις ιστορίες, στις πρωταρχικές κραυγές
Στο τραγούδι και την τέχνη, στην ομορφιά και τον πόνο
Σε αγάπη και φροντίδα, και άγρια οργή
Για να γκρεμίσει τη φυλακή.
Για να ελευθερώσουμε το μυαλό μας από το μηχανικό άλεσμα
Από την ύπαρξη κωδικοποιημένη ως δεδομένο προς πώληση
Να θρυμματίσει τα διανοητικά κλουβιά των χρημάτων και της έλλειψης
Αυτά κλειδώνουν την ουσία μας όπως η φυλακή.
Τραβήξτε τα καλώδια, τους αγωγούς, τις ράγες
Τα φράγματα, τα πλοία, τα ορυχεία
Δώστε νόημα στις αισθήσεις , τη γνώση και τά αισθηματα
Απελευθερωθήτε από τήν διανοητική τυφλωση.
Κάψτε τη υπερταχεία μηχανή εξαφάνισης
Αυτή μας παγιδεύει όλους μέσα
Ενώ μετατρέπει τις τεράστιες ζούγκλες σέ χρήματα και σκουπίδια
εμάς μάς πουλά στη μεγάλη διαδρομή της
Τώρα επιστρέψτε στα δάση, τις θάλασσες, τα εδάφη
Πού σχηματίζει την αναπνοή και τα οστά μας
Και θρέφει το σώμα μας από τη μήτρα της Γης
Και αφήστε τη ζωή να μας φέρει στο σπίτι.
Αγρια όντα μάς λένε : επιστρέψτε στο σπίτι σας στο είδος σας
Ωστόσο, τα σκοτώνουμε για να τροφοδοτήσουμε τους φόβους μας
Δεν αισθανόμαστε ή ακούμε την φρίκη και τον πόνο τους
Η τη σοφία τους απειρων ετών.
Ακούω. Μιλούν. Μιλάμε. Ακούστε μας.
Οι πόλεις σας δεν σας εξυπηρετούν, με το μπετόν και τα αυτοκίνητά τους
Αντ ‘αυτού σάς χρησιμοποιούν ως εργαλείο
Θα πνίξουν τις επιθυμίες σας σε κύματα ασθενειών
Και τρέλα, καταστολή και σχολείο.
Αν δεν ακούγεται όλη η ομορφιά του κόσμου
Σε χιλιάδες χρόνια λαχτάρας
Τότε ίσως χρειαστεί
Το μικρότερο ον,
ένα μικρόβιο, να πεί
Ελάτε σπίτι.
Αποστολέας dionisis pappas
