Γράφει ο mitsos175
Το ηθικό είναι μια κρίσιμη παράμετρος στη μάχη και τον πόλεμο γενικότερα. Οι παράγοντες που το επηρεάζουν είναι πολλοί. Προβλήματα ανεφοδιασμού, ήττες, δυσμενής αναλογία δυνάμεων παίζουν σίγουρα ρόλο στην ψυχολογία των μαχητών.
Επηρεάζουν όμως κι άλλα πράγματα. Οι Βιετναμέζοι πχ είχαν να αντιμετωπίσουν περισσότερους, καλύτερα εξοπλισμένους αντιπάλους, δεν είχαν σε καμία περίπτωση τα εφόδια των Αμερικάνων, αλλά ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές του αγώνα τους είχαν πολύ υψηλότερο ηθικό από τον εχθρό. Γιατί είχαν δίκιο, πάλευαν εναντίον διεφθαρμένων δικτατόρων που καθοδηγούνταν από τις ΗΠΑ.
Ένας από τους παράγοντες που επηρεάζει το ηθικό είναι η συμβολική κίνηση. Είναι μια κίνηση του στρατηγού, του αρχηγού, που μπορεί να γεμίσει ελπίδα ή απελπισία (αναλόγως) του στρατιώτες. Ενδεικτικά αναφέρουμε την κίνηση υψηλού συμβολισμού του Μ. Αλεξάνδρου να χύσει το λίγο νερό που του πρόσφεραν μπροστά στους διψασμένους στρατιώτες, γιατί δεν έφτανε για όλους. Δεν έλυσε το πρόβλημα της έλλειψης νερού, ενίσχυσε όμως την πίστη στην ηγεσία του.
Στην Ουκρανία ο αριθμός αυτών που παραδόθηκαν στη Μαριούπολη είναι σχεδόν 2.500. Είναι μεγάλος αριθμός. 15.000 είναι οι συνολικές απώλειες της Ουκρανίας μόνο στην πόλη. Όποτε αυτό το αποτέλεσμα έχει άμεση επίπτωση στο ηθικό των εμπολέμων. Όπως και να το κάνουμε είναι μια μεγάλη ήττα των Ουκρανών κι αντίστοιχα μια μεγάλη νίκη των Ρώσων.
Οι Ουκρανοί θέλουν πολύ να πάρουν πίσω αυτούς τους αιχμαλώτους και φαίνονται να είναι πρόθυμοι να τους ανταλλάξουν. Αν η Ρωσία ανταλλάξει τους ναζί με οποιονδήποτε, το ηθικό των Ρώσων θα καταρρεύσει! Δεν το λέω εγώ το λένε οι ίδιοι οι Ρώσοι. Μπορεί να ανταλλαγούν αιχμάλωτοι που είναι στρατιώτες, όχι ναζί εγκληματίες. Υπάρχουν μέλη ειδικών δυνάμεων, στρατιώτες του τακτικού στρατού, έφεδροι κλπ.
Μεταφράζω από Ρωσικό site, στο οποίο αναφέρεται πως Ρώσοι αξιωματικοί, στρατιώτες αλλά και πολίτες της Μαριούπολης που πέρασαν τα πάνδεινα από τους ναζί, θέλουν δίκη και εκτέλεση των ναζί καθαρμάτων. «Η δίκη των εγκληματιών πολέμου είναι ο αρχικός στόχος της ρωσικής ειδικής επιχείρησης».
«Στην περίπτωση του αποκλεισμού του εργοστασίου Azovstal, μιλάμε για την πολιορκία ενός φρουρίου, που υπερασπίστηκε επίμονα και αρκετά επιτυχώς από μια σταθερή και επίλεκτη φρουρά στελεχωμένη με την καλύτερη στρατιωτική δύναμη των ενόπλων δυνάμεων της Ουκρανίας και έχει ήδη μετατραπεί από την προπαγάνδα σε “λάβαρο αντίστασης κατά του επιτιθέμενου”».
Σε αυτήν την περίπτωση, δεν είναι η κατάληψη κάποιου «σημείου ορόσημο» (το εργοστάσιο Azovstal) που θα εκληφθεί ως νίκη, αλλά ακριβώς η απόφαση εναντίον των συμμετεχόντων του νεοναζιστικού σχηματισμού. Όσο περισσότεροι Ουκρανοί στρατιώτες και αξιωματικοί καταφέρνουν να αποφύγουν τον θάνατο και την αιχμαλωσία, τόσο περισσότερες πιθανότητες να εκληφθεί η μάχη για τη Μαριούπολη και το Αζόβσταλ ως νίκη. Αυτό θα μας επιτρέψει να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι «σε όλες αυτές τις καταστάσεις θα πρέπει να σταθούμε μέχρι το τέλος, να προκαλέσουμε όσο το δυνατόν βαρύτερες απώλειες στους Ρώσους και στη συνέχεια θα μας αφήσουν να βγούμε από την περικύκλωση με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ούτως ή άλλως και θα επιστρέψουμε σπίτι ως ήρωες»…
Αντιθέτως, Η πλήρης εξόντωση ή σύλληψη και δίκη των Ναζί θα επηρεάσει σημαντικά την περαιτέρω συμπεριφορά όσων αντιστέκονται. Τέλος, το να παραδώσει κανείς τουλάχιστον κάποιο στρατιωτικό προσωπικό απευθείας στην ουκρανική πλευρά θα σήμαινε πολλαπλασιασμό των δικών του απωλειών στο μέλλον και σημαντική επίπτωση στο ηθικό»
