…και συνεχώς ρωτούσε, συνήθως τα χειμωνιάτικα παγωμένα βράδια καθισμένοι δίπλα στο τζάκι, τον κοσμογυρισμένο και κοσμομαθή παππού του….
«για πες μου πάλι βρε παππού την ιστορία όταν ναυαγήσατε με το καΐκι του καπετάν Ζαχαριά ανοιχτά του Πάπα; Πώς κατάφερες εσύ κι οι άλλοι να γλυτώσετε»;Είχαν περάσει αρκετά χρόνια αλλά το θυμητικό του παππού ήταν σε αρίστη κατάσταση, όσες φορές και να τον ρωτούσε ο μικρός εγγονός του δεν βαριόταν να διηγείται την περιπέτεια εκείνη με κάθε λεπτομέρεια…
«Ήταν χειμώνας σαν τώρα, είχαμε ξεκινήσει από την Χιό με προορισμό τη Νικαριά, ο καιρός μας φάνηκε καλός, ένα ελαφρύ βορεινό αεράκι έσπρωχνε από την πρύμνη την «ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΣ» το καΐκι μας! μικρό καραβόσκαρο ήταν, 13 μ., 10 τόνοι φορτίο, ναυπηγημένο το ’47 στη Σάμο, για δυο χρόνια αρμένιζε μόνο με το πανί, ιστιοφόρο. Μετά μπήκε η μηχανή. Σαν πλησιάζαμε τον κάβο φρέσκαρε ο καιρός γυρίζοντας μια θυελλώδης τραμουντάνα όπου η αγριότητα του ταξιδιού αυξανόταν θηριωδώς μες στην νύχτα… κουβαλούσαμε σακιά αλεύρι και στάρι πάνω στα οποία χοροπηδούσαν ποντικοί και αρουραίοι που ποτέ κανείς μας δεν αντιλαμβανόταν πως έμπαιναν μέσα, από ποιο λιμάνι τους παίρναμε… και τι προορισμό είχαν αυτά τα τρωκτικά»!
Το μόνο που έβλεπαν ήταν πως ο πληθυσμός των σε κάθε ταξίδι αυξανόταν με γεωμετρική πρόοδο, λες κι ο θαλασσινός αέρας κι η αλμύρα του πελάγους τους έκανε πιο ερωτικούς!
Ο καημένος ο παππούς μιλούσε, μιλούσε και ξαναζούσε την αγριεμένη θάλασσα, άκουγε το καΐκι να τρίζει ολάκαιρο μες σε εκείνη την κοσμοχαλασιά, κλείνοντας τα μάτια και πριν πέσει με τους συντρόφους του στην θάλασσα πρόλαβε και είδε ένα τσούρμο ποντίκια να πέφτουν πρώτα από όλους για να σωθούν και έτσι μες στα πελώρια κύματα χάθηκε κι η «ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΣ».
Ένα καΐκι όταν βουλιάζει και πάει άπατο στον πάτο, πρώτα – πρώτα εγκαταλείπουν το σκάφος και κάθε σκάφος, την κρίσιμη ώρα, τα ποντίκια κι οι αρουραίοι (της ιδίας οικογενείας)… το ένστικτο του σωσμού ή της αυτοσυντηρήσεως είναι πολύ ανεπτυγμένο σε τούτα τα ζωάκια. Αυτή ακριβώς η γνώση καταγράφηκε στο λογισμικό του παππού εκείνο το βράδυ της καταστροφής με τον πιο δραματικό τρόπο… κι από κει και πέρα έμαθε κι άλλα περί αρουραίων και ποντικιών που σε κάθε παρόμοια περίσταση τα θυμάται και τα λέει στον μικρό εγγονό του σαν κάθονται τις κρύες νύχτες εκεί σιμά, στην παρήγορη ζεστασιά της πατρογονικής εστίας…
Οι αρουραίοι μοιάζουν εξωτερικά με τα γνωστά σε όλους μας ποντίκια, είναι όμως πιο μεγάλα και πιο κυλινδρικά με μεγάλη ουρά που δεν καταφέρνουν να την κρύψουν σαν χώνονται π.χ. σ΄ ένα σακί, κι έτσι γίνονται εύκολα αντιληπτοί. Τους αρέσουν πολύ τα ταξίδια και γενικά οι διακοπές καθώς βαριούνται να μένουν για μεγάλο διάστημα σε ένα μέρος. Για τούτο τους συναντάμε σε κάθε μεταφορικό μέσο όπως: καράβια, τρένα, φορτηγά τελευταία ίσως και σε αεροπλάνα.
Το αξιοθαύμαστο σε αυτά τα μικρόσωμα θηλαστικά είναι η ακριβής προαίσθηση που έχουν σε κάθε κίνδυνο που καιροφυλαχτεί. Είτε με την μυρωδιά είτε με τους ήχους είτε με την αποκρυπτογράφηση διαφόρων μηνυμάτων που λαμβάνουν, προλαβαίνουν εγκαίρως το κακό κι εγκαταλείπουν με ταχύτητα το σημείο που βρίσκονται τρέχοντας να σωθούν οπουδήποτε…. αρκεί να σωθούν και το καταφέρνουν! Όπως και τότε έξω από τον Πάπα όπου κολυμπώντας έφτασαν στην στεριά και κρύφτηκαν κατ΄ αρχήν κάτω από τους «λούρους» (τους πελώριους βράχους) γύρω από το γνωστό Φανάρι! Ακόμα ένα αξιοσημείωτα χαρακτηριστικό τους είναι η κοινωνικότητα που αναπτύσσουν μεταξύ των αφού ζουν σε ομάδες επιβάλλοντας και ταξινομώντας διαρκώς την κοινωνική τους θέση χρησιμοποιώντας κάθε μέσο ¨κορδώματος¨ ακόμα και φωτογραφήσεις με χαμογελαστές ως αστείες πόζες που παίρνουν…
Καταναλώνουν τρώγοντας ό,τι βρουν μπροστά τους, δίπλα ή πίσω τους…. Μιλάμε… τρώνε τα πάντα ούτε «πόμολα» δεν αφήνουν! Δυστυχώς όμως φέρουν ανεξίτηλα και τα «ιστορικά – οικογενειακά» στίγματα μιας κι έχουν κατηγορηθεί για την εξάπλωση του «Μαύρου θανάτου της πανώλης» όπου κατά τον Μεσαίωνα σκότωσε στην Ευρώπη εκατομμύρια ανθρώπους!
Πολλές είναι κι οι αναφορές σε αναστήματα ηγετών μικρών ή Μεγάλων παρομοιάζοντας συμπεριφορές βγάζοντας και τα ανάλογα συμπεράσματα.
Ο Χαρτ Ντάικ κυβερνήτης του βρετανικού θωρηκτού «Κόβεντρι», όταν χτυπήθηκε το πλοίο του στον πόλεμο των Φόκλαντ, δεν το εγκατέλειψε, παρά τα τραύματά του, μέχρις ότου όλο το πλήρωμα να το αφήσει. Αντιθέτως ο καπετάνιος του «Κόστα Κονκόρντια», Φραντσέσκο Σκετίνο, εγκατέλειψε πρώτος το κρουαζιερόπλοιο όταν προσέκρουσε στα βράχια δίχως να μεριμνήσει για την διάσωση των επιβατών … ο ένας απεδείχθη λιοντάρι που μάχεται, ο άλλος ποντικο/αρουραίος που πηδά από το πλοίο!
Κι όσο προχωρούσε την διήγηση ο Παππούς τόσο κλωθογυρνούσε στη σκέψη του το τρικυμιώδες εκείνο συμβάν και τόσο χώνονταν μαζί με τον εγγονό του στα μυστήρια του κόσμου ετούτου!!! κάτι στιχάκια μουρμούρισε ο μικρός:
Με καράβι που βουλιάζει
και με ποντικούς γεμάτο
η πατρίδα τώρα μοιάζει
κι όλο πάει για τον πάτο
Τ΄ άκουσε; δεν τ΄ άκουσε ο Παππούς; δεν κατέχω να σας πω γιατί δεν ήμουν στη συντροφιά των… κι εγώ ακουστά τα έχω!
Χαρούλα Κοτσάνη
